حقیقت معرفت، شناخت شهودی ذات و آثار ذات حق

امام سجاد علیه السلام می‌فرماید معرفت من ای مولای من، دلیل من به سوی تو است شناختی که من دارم ولی مردم چه هستند؟ مردم به دنبال شناخت هستند؟ نه! به دنبال اعتبارات هستند. به دنبال تخیلات هستند. چندی پیش یک دعوتنامه‌ای برای ما از یک جا آمد راجع به یک جریانی که مربوط به ائمه و مهدویت واینها بود. کارت را که من نگاه کردم دیدم که در آن جا علما و دعوت شدند ولی آن چه که نظر من را جلب کرد در این دعوت دیدم اسم فلان مسئول با خط سبز درشت و روشن که بله! سخنرانی هم توسط یک همچنین مسئولی هست. در حالی که خب من حساب کردم دیدم میزان اطلاعات این‌ها نسبت به امام علیه السلام در حد عرف عادی است. آمدن و برای امام علیه السلام مجلس درست کردن و بعد هم به این نحوه چه معنایی دارد؟ چه معنایی دارد؟ حالا یک نفر که از نظر.....! اما چون مسئله مسئلۀ خصوصیات و این عناوین و حیثیت ها، این گونه مطالب هست این مطلب می‌آید آن چنان در مقابل چشم انسان بزرگ جلوه می‌کند و جلوه نمایی می‌کند که واقعیت علم و معرفت به امام را تحت الشعاع خودش قرار می‌دهد خب فلان عالم که خیلی بهتر بود اسمش آورده شود فلان فاضل که خیلی بهتر بود اسمش آورده بشود فلان...، ولی نه! برای امام علیه السلام جلسه درست می‌کنیم ولی بر اساس تخیلات و توهمات.

یک روایتی از امام باقر علیه السلام است که می‌فرماید اذا قام قائمنا وضع اللَه یده علی رؤس العباد و تم به ایمانهم و کمل به عقولهم¹ وقتی که قائم ما ظهور کند خدا دستش را روی سر افراد قرار می‌دهد ایمان آنها را تمام و عقول اینها کامل می‌شود چرا این طور است؟ امام علیه السلام وقتی که ظهور کند نه این که امام یک تصرف بکند در افراد مثل یک آمپول، آمپول می‌زنند یکی مریض است آمپول می‌زنند خوب می‌شود پنی سیلین می‌زنند واکسن می‌زنند. امام نمی‌آید سرم بیاورد یکی یکی به افراد سرم بزند آمپول بیاورد، نه! تصرف نمی‌کند. امام می‌آید محیط را محیط عقلانی می‌کند ارتباطات بین افراد، همه ارتباطات عقلانی است، دیگر بر اساس حیثیت و شخصیت و بالا و پایین و ریاست و مرئوسیت نیست، ارتباطات همه عقلانی است. در یک همچنین وضعیتی انسان خواهی نخواهی منطق می‌آید بر اعمالش حکومت می‌کند وقتی که رفت به یک مسئول مراجعه کرد دیگر نباید یک ساعت پشت در بماند بعد بگویند که کنفرانس دارند سمینار دارند چه دارند! نه! وقتی که می‌رود در باز است، ایشان هم گرفته نشسته، نه پشت میز روی زمین! روی زمین. تمام این میز و مبل و صندلی و دم و دستگاه و اینها را همه را امام زمان می‌گذارد کنار و می‌دهد به هیزمی، ‌به بخاری هیزمی‌هست، به درد بخورد. همه می‌رود آن جا، قشنگ فرش می‌اندازند و پشتی می‌گذارند! بله بنشینید روی زمین همه بنشینید روی زمین.