دین اسلام، دین رأفت و رحمت ‏

به جان ما و شما و جان مبارک همه ماها قسم، به تنها چیزی که امیرالمؤمنین علیه السّلام فکر نمی‌کرد به این قضیه بود که آنها چه شد؟ آن حرف‌ها چه بود؟ آن شهرت‌ها چه بود؟ آن معروفیت‌ها ...؟ به همه چیز فکر می‌کرد غیر از این مسأله. انسان نباید غبطه بخورد.

امشب که بعید می‌دانم بتوانیم به آن مطلب برسیم، ان‌شاءاللَه در شب‌های بعد نسبت به این نکته عرض خواهد شد که چه بسا آفاتی در این شهرت‌ها وجود دارد و مصائبی برای انسان پیش می‌آید که هزار بار انسان از خدا تقاضا می‌کند که ای کاش اینها نبود و ای کاش معروف نمی‌شد و مشهور نمی‌شد. علی‌کل‌حال؛ این حالت، حالتی است که خدا پیش می‌آورد.

قُلِ اللَهمَّ مالِك الْمُلْك تُؤْتِي الْمُلْك مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْك مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيدِك الْخَيرُ إِنَّك عَلى‌ كلِّ شَي‌ءٍ قَدِيرٌ آل‌عمران، ٢٦ خدایا خودتی، خودت عزیز می‌کنی، خودت ذلیل می‌کنی، بالا می‌بری، پایین می‌آوری، سلطنت می‌دهی، سلطنت می‌ستانی. یک روز سلطنت می‌دهی، یک روز سلطنت می‌ستانی.) بیدک الخیر (، خیر از ناحیه توست. وَ هُوَ عَلى‌ كلِّ شَي‌ءٍ قَدِيرٌ.

امّا نکته‌ای که در اینجا نهفته است این است که امام سجاد علیه السّلام می‌فرمایند: خدای متعال در اینجا نام انسان را بالا می‌برد، خدا نمی‌آید زشتی‌های انسان را بالا ببرد. به بدی انسان را بالا نمی‌برد، به نیکی نام را بالا می‌برد. به معروفیت بالا می‌برد در حالتی که انسان هزار و یک عیب و نقص دارد. چرا این‌طوراست؟ چرا خدای متعال می‌آید و نام انسان را به نیکی می‌برد در حالی که انسان این قابلیت را ندارد؟ آیا آنچه که الآن ما در میان خودمان احساس می‌کنیم همان چیزی است که واقعیت دارد؟ آیا آنچه که الآن در بین ما متعارف است و ما با او معاشرت داریم همان چیزی است که واقعیت دارد و آیا آنچه که ما می‌نمائیم، همان چیزی است که واقعاً واجدش هستیم؟ آنچه که الآن در میان مردم معروف هستیم و به آنچه که در میان مردم شناخته هستیم آیا در واقع هم همان است؟ آیا قابلیت این را داریم یا نه؟ خدا آمده این کار را کرده است.