اهمیّت خواست و طلب بندگی وعبودیت

در جنگ ذَاتُ السَّلَاسِل‌ ظاهراً بود یا شبیه با او، پیغمبر از میدان جنگ کناره گرفته بودند، آمده بودند استراحت بکنند به کنار یک درختی، خسته بودند، یک مرتبه یکی از این مشرکین متوجّه شد ا ا عجب عجب رسول خدا رفته کنار و به یک درختی تکیه داده فوراً آمد و با شمشیر آمد بالا سر پیغمبر گفت: ای محمد چه شخصی می‌تواند [تو را] از دست [من] نجات بدهد؟ پیغمبر فرمودند: الله! خیلی راحت! بی هیچ د.... پیغمبر شمشیر نداشتند تکیه داده بودند یا خوابیده بودند یا تکیه داده بودند نشسته بودند او هم از پشت آمد شمشیر را کشید دیگر، مرد عرب غول بیابانی، چه کسی تو را از دست من نجات می‌دهد؟ حضرت فرمود: الله خدا نجات می‌دهد و نه‌اینکه خواستند شوخی کنند با او، همین بود دیگر، واقعاً اگر ما بودیم همین را می‌گفتیم نه؟ من تا بخواهم اشاره کنم شمشیر را زده دیگر، بعد گفت حالا به تو می‌گویم که الله نجات می‌دهد! تا شمشیر را برد بالا یک‌مرتبه باد زد و سر این را زد به درخت، افتاد زمین شمشیر افتاد از دستش، حضرت شمشیر را برداشتند گفتند چه کسی نجات می‌دهد تو را از دست من؟ حضرت فرمودند بگو الله چرا معطّلی؟ بگو الله نجات می‌دهد، تا آمد بگوید تو حضرت گفت نه نه نه نگو بگو الله فقط الله نجات می‌دهد گفت الله و مسلمان شد حضرت گفت شمشیر را بگیر مال خودت بیا با هم صلح کنیم دیگر دعوا نداریم مسلمان شد.¹

این را می‌گویند کسی که ایمان به توحید تو دارد ولَجَئِی الی الایمان بتوحیدک وقتی می‌گوید الله راست می‌گوید راست می‌گوید کتابی نمی‌گوید یعنی تمام وجودش تمام وجودش این مسئله را پذیرفته در اینجا می‌گوید الله در هرجای دیگر می‌گوید الله در نمازش می‌گوید الله در روزه‌اش می‌گوید الله دشمن بیاید می‌گوید الله دوست بیاید می‌گوید الله در یُسر می‌گوید الله در عُسر می‌گوید الله در مرض می‌گوید الله در صحت می‌گوید الله در همه‌جا می‌گوید الله این می‌شود چه؟ این می‌شود تازه ایمان به توحید.