استغاثه وطلب سالک جهت وصول به ذات الهی

یک وقتی دو نفر نشستند دارند با هم غیبت می‌کنند این به گوشتان می‌خورد که الآن آن خانم آن آقا آن دو نفر نشستند دارند غیبت می‌کنند خب یک وقت توجّه نمی‌کنید در عین حال که صحبت‌های آن‌ها می‌خورد به گوشتان، یک وقتی نه گوش می‌دهیم چه دارند می‌گویند اینکه گوش می‌دهید حرام است غیبت برادر مؤمنی را کردن حرام است شرعاً و شنیدن آن هم شرعاً حرام است هر دو. اگر انسان در جایی هست و می‌بیند دارند غیبت می‌کنند باید جلوگیری کند ممانعت کند اگر ممانعت نکند عمل حرام غیبت کننده را بعینه و تماماً به پای او هم می‌نویسند¹ و می‌دانید که غیبت گناهش از زنا بیشتر است‌² ولی اصلًا ما به این مسئله توجّه نداریم.

مرحوم شهید ثانی در کتاب منیة المرید ایشان در آنجا دارند من تعجّب می‌کنم از افرادی که وقتی که به آن‌ها می‌گویند شرب خمر استیحاش می‌کنند وحشت می‌کنند وقتی که می‌گویند دزدی وحشت می‌کنند وقتی که می‌گویند سرقت وحشت می‌کنند وقتی که می‌گویند فرض کنید که ربا وحشت می‌کنند وقتی که می‌گویند زنا وحشت می‌کنند امّا نسبت به غیبت این‌طور نیستند می‌نشینند یک ساعت همین‌طور غیبت کردن و اسرار یک مؤمنی را رو کردن.

و این را شما بدانید خدای متعال خیلی غیور است یک وقت انسان یک گناهی انجام می‌دهد گناه شخصی است خب توبه می‌کند علی کل حال، یک وقتی گناهش به غیر مربوط می‌شود اینجا خدا نمی‌گذرد و حسابی تو کاسه‌ی آدم می‌گذاردها حسابی می‌گذارد هم‌چنین می‌گذارد که آدم خلاصه نمی‌فهمد که از کجا خورد از کجا خورد.

مسأله‌ی غیبت یکی از آن موارد است که ما خیلی سهل می‌گیریم خیلی سهل می‌گیریم دیگر حالا چه برسد به تهمت که آن دیگر واویلا است همین‌طوری می‌نشینیم از این می‌گوییم از آن می‌گوییم این این کار را کرد آن آن کار را کرد این آقا این‌طور کرد این آقا فلان کرد خبر نداریم که داریم با غیرت خدا بازی می‌کنیم با غیرت خدا داریم بازی می‌کنیم. این‌هایی که خدمتتان عرض می‌کنم مسائلی است که در عالم تجربه به ثبوت رسیده.