لزوم توجه به پروردگار متعال در حالت عُسرویُسر، گشایش وضیق‏

حضرت سجّاد می‌فرماید: إنابه را فقط به این‌جا بیاور، فقط به این درگاه بیاور، حالا که إِنابه کردی باید به قضاء او هم راضی باشی، آن‌چه که برای تو تقدیر می‌کند که این مطالبش همه گذشت آن وقت نتیجه این مسئله چیست؟ أنَّ السوّاحِلَ الیک قربت المسافه است این نتیجه آن دو فقرات قبلی است إن‌شاءاللَه تتمه مطلب، چون این‌ها به ما می‌گویند که شما وقتی شروع به صحبت می‌کنی دیگر ظاهراً فراموش می‌کنی هم وقت و هم وضع و هم خلاصه موقعیت و دیگر عرض می‌شود که و هم منتظرین، منتظرانی هستند و چه، از همه آن‌ها یادت می‌رود، نشستی همین جا، اینجا هم حرفت تمام بشود می‌روی تو طبقه و تو اتاقت، بابا به فکر مردم یک قدری باید بود، به فکر، گفتیم چشم ما حالا این دفعه دیگر ساعت، چقدر شد آقا زیاد شد؟

بله، عَلی کلّ حال إن‌شاءاللَه تتمه مطالب برای فردا شب، امیدواریم خداوند متعال به برکت پاکان درگاهش واقعاً بر نقصان ما و بر خلاف‌های ما ننگرد و ما را از جزو تابعین مسیر و طریق این اولیاء خودش که واقعاً می‌دانیم حقّ این‌جا است، این را می‌دانیم، در این‌که می‌دانیم حقّ در این‌جا است حقّ در این مطالب است، حق در این کلمات است، و امام سجّاد واقعاً شرح حال ما را دارد می‌گوید منتها از زبان خودش، وضعیت ما را دارد می‌گوید.

در این دعای ابوحمزه همان‌طوری که بارها خدمت رفقا گفتم امام سجّاد پرونده یک به یک ما را می‌آورد رو می‌کند می‌گوید تو این هستی، همین هستی، تو همین هستی، و به جان شریف خود و شما قسم که حضرت راست می‌گوید، ما همین هستیم. یک سر سوزن اگر عنایت خدا کم و زیاد باشد. با اهل معاصی و افراد دیگر هیچ تفاوتی ما نمی‌کنیم هیچ تفاوتی نمی‌کنیم، هیچ تفاوتی نمی‌کنیم، خداوند به برکت وجود این پاکان ما را از زمره شیعیان آن‌ها و متابعین طریق و مسیر إلی اللَه قرار بدهد.