18

حالا حضرت سجّاد چرا در اینجا می‌فرماید: ناله و ابتهال؟ مگر در ناله چه چیزی نهفته است؟ مگر انسان احتیاج به ناله دارد؟ نمی‌شود مگر همین‌طوری راحت با خدا حرف بزند؟ حتماً باید گریه كند؟ مگر نمی‌شود انسان با حالت شادی و خنده و فرح با خدا برخورد كند؟ حتماً باید با حالت بكاء باشد؟ و آیا حالت بكاء و ناله شرط برای سیر است؟ و بدون بكاء و بدون ناله این راه پیموده نمی‌شود؟ و رضای خدا فقط در این است كه بنده را در این حال ببیند اما نه در حال خوشحالی؟ إن‌شاءاللَه دیگر این‌ها مطالبی است كه برای جلسه بعد، اگر خداوند توفیق داد خدمت رفقا در حدود امكان و نقصان وجودی، خدمت رفقا عرض می‌كنیم.
اللَهم صل علی محمد و آل محمد