دعوت به راه خدا بر محوریّت حکمت و موعظۀ حسنه

توضیحات:

مرحوم آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس الله سرّه در شرح فقره «اللَهم إنّي أجد سبل المطالب إليك مشرعة و مناهل الرجاء إليك مترعة» ضمن مقایسۀ راه‌های طلب امور دنیوی و اخروی، راجع به كيفيت ارتباط انسان با پروردگار متعال توضیح داده و می‌فرماید: این ارتباط، تکوینی است؛ نه تشریعی. ایشان در بخش دیگری از بیانات‌شان، با ذکر حکایتی از اصمعی، به كثرت مناجات‌ها و ادعيه‌ امام سجاد عليه السلام در پيشگاه پروردگار متعال اشاره می‌نماید. در ادامه مرحوم استاد حسینی طهرانی به تفسير آيه 125 سورۀ مبارك نحل ( ادْعُ إِلى‏ سَبيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتي‏ هِيَ أَحْسَن‏) پرداخته و تأکید می‌کند که راه خدا، راه لینت است، نه خشونت و نصیحت با کلام نیکوست که بر قلوب تأثیر می‌گذارد. در این بخش حکایات و خاطرات آموزنده‌ای نقل شده است. در ختام، توصیه سازنده‌ای از مرحوم علامه طهرانی به یکی از شاگردان که در مؤسسه ایشان به کار ترجمه اشتغال داشته، بیان شده است: «زحماتت را با کمتر از خودش معاوضه نکن!»

این فایل صوتی در حال پخش است

در حال بارگذاری...

00:00:00

دعوت به راه خدا بر محوریّت حکمت و موعظۀ حسنه

17

امیدواریم که خداوند متعال ـ همان‌طوری‌که در دعای رجبیّه داریم: «اللَهمّ إنّی أسألکَ بِمَعانی جَمیعِ ما یَدعوکَ بِه وُلاةُ أمرِکَ؛¹ خدایا، من از تو می‌خواهم آنچه را که والیان امر از تو می‌خواهند!»  ـ آنچه امام زمان می‌خواهد به ما عنایت بفرماید! یعنی در واقع امام علیه السّلام [در این دعا] می‌خواهند بفرمایند که باید پَرشی انجام بدهی و از آن مرتبۀ فکر ناقص خودت بیرون بیایی! [خدایا]، من نمی‌گویم که از تو چه می‌خواهیم، بلکه یک‌دفعه می‌پَریم به‌سمت آن چیزی که امام زمان می‌خواهد! ما اصلاً نمی‌دانیم که او چه می‌خواهد، فقط هرچه امام زمان می‌خواهد ما هم همان را از تو می‌خواهیم! خوب است؟! دیگر بسته به کرم او است و ما دیگر از آن تنازل نمی‌کنیم. می‌گویند که اگر انسان کاری انجام نمی‌دهد حدّ أقل باید روی دعا کردن را داشته باشد، ما هم فقط روی آن را داریم و کاری انجام نمی‌دهیم.
أُحِبُّ الصّالحینَ و لَستُ مِنهُم *** لعلَّ الله أن یرزُقَنی الصَّلاحا²
امیدواریم خداوند صلاح را روزی ما بگرداند!
اللَهمّ صلّ علَی محمّدٍ و آل‌محمّدٍ
1. . مصباح المتهجّد، ج 2، ص 803.
2. . ترجمه: «من صالحین و خوبان را دوست دارم، امّا خودم از ایشان نیستم؛ شاید که خداوند به من هم خوبی را روزی گرداند (و مرا از زمرۀ ایشان قرار دهد).» (محقّق)