عالم امر و خلق وحیثیت امری و خلقی اعمال

این نور می‌خورد در این مواضع خاص، وقتی که جایی از بدن سفید است. نور بیشتری را انعکاس می‌کند وقتی که نه! جایی از بدن که همان ابرو باشد صورت سیاه است. نور کمتری را انعکاس می‌کند. این انعکاس یک شکلی را بوجود می‌آورد، این مال چی است؟ این مال عالم شهادت است. این چشم می‌تواند در صورتی که علل معدّه، برای ادراک وجود داشته باشد. چشم می‌تواند ادراک کند. این مسئله را می‌تواند ادراک کند. ولی اگر انسان بخواهد به عالم امر اطلاع پیدا کند. ماوراء ماده بخواهد اطلاع پیدا کند. به متافیزیک بخواهد اشراف پیدا بکند. دیگه آنجا این چشم به درد نمی‌خورد. شما چشمتان هم ببندید می‌بینید، کسی که در خواب خواب می‌بیند چشمش که بسته است. چشم بسته که نمی‌بیند پس چرا ما می‌بینیم؟ و حقیقت می‌پنداریم و حکم به حقیقت می‌کنیم بر آن رؤیتمان و واقعیت هم دارد.

وقتی که شما یک شخصی را که از دنیا رفته یا حتی همینی که زنده است. چرا آن را می‌گوییم یک شخصی را که زنده است شما در خواب می‌بینید، فردا بهش برخورد می‌کنید می‌گویید آقا من دیشب شما را در خواب دیدم آن می‌گوید آقا من که اینجا جلوی شما ایستاده‌ام. من توی خانه‌ی خودم بودم. شما هم توی خانه‌ی خودتان بودید. کجا من را در خواب دیدید؟ می‌گویی آقا من خودت را در خواب دیدم. می‌گوید آقا من اینجا ایستاده‌ام. خودت داری من را می‌بینی. من که نیامدم توی تو فرو بروم. من که نیامدم توی خواب تو. من برای خودم منزلم در فرض کنید کجا بوده. چند فرسخ فاصله داشته. می‌گویم نه آقاجان خود شما را من دیدم. و درست است. چرا درست است؟ به جهت اینکه آن حقیقت انسان بدن او نیست. که وقتی انسان در خواب ببیند غیر از انسان را دیده باشد. نمی‌گوید آقا صورت شما را در خواب دیدم. خود شما نبودید. تا حالا شما اینطور سراغ ...؟ حتی افراد، حتی افراد مادیین، حتی افراد که منکر متافیزیک و ماوراء طبیعت هستند. حتی آنها، اگر یکی را خواب ببینند می‌گویند ما صورت و عکسش را در خواب دیدیم، یا خودش را دیدیم؟ اینجا از آن جاهایی است که مچشان گرفته می‌شود. که همین مسئله است.