کوتاهی و سستی انسان در اجابت دعوت پروردگار

فلهذا امام سجاد علیه السّلام می‌فرمایند که از نقصان ماست که وقتی که دعوت تو را می‌شنویم. این ملائکه وقتی می‌آیند و دعوت می‌کنند ما را، ما کوتاهی می‌کنیم. سستی می‌کنیم. پا نمی‌شویم. این دست و اون دست می‌کنیم. این دست و اون دست می‌کنیم. این بطیئاً حین یستقرضنی.

خب ساعت چنده آقا؟ مثل این که دیگر خیلی صحبت کردیم. چی آقا؟ نُه ربع کم. عرض کنم که ما در همین محدوده، غیر از این چیزی نمی‌دانیم. ان شاء الله امیدوارم خداوند، ما که همّتی نداریم، از یک طرف هم می‌‌دانیم که امام سجاد علیه السّلام این دعاها را برای ما گفته‌اند دیگر. خب اگر برای ما گفته‌اند ما از امام سجّاد می‌خواهیم که همّتش را هم خودتان به ما بدهید. حالا که این دعاها را برای ما گفتید، بله! ما قبول داریم. ما بطیئیم، ما بخیلیم، ما هر چی که هست دیگر، ما مماطل هستیم. بالأخره پس شما باید چکار کنید؟ ما از امام سجاد می‌خواهیم پس شما چکار می‌کنید؟ شما باید یک، آخر شما باید کاری بکنید. شما که می‌دانید ما این جور هستیم. ما بطیئیم. ما بخیلیم، ما این حرفها هستیم. خودتون هم نفس پشتش بگذارید. اونا هم کریمند. می‌گویند باشد. عیب ندارد می‌گویند باشد. اگر ما اقرار و اعتراف بکنیم آنها حرف ندارند.

امیدواریم خدا به برکات انفاس حضرت و ائمه علیهم السّلام و بزرگان، خداوند دست ما را بگیرد و از آن شراب رحیقی که قسمت بزرگان اولیاء خودش کرده ما را هم از او متنعّم بگرداند.

اللهم صلّ علی محمّد و آل محمّد.