سرّ و رمزموفقیت اولیاء الهی

لذا تنها راهی که موجب نجات پدر ما شد در میان این همه غوغا و در میان این همه شایعات و در میان این همه حرف و نقل، همین بود، همین کلام امام سجاد، فقط توجه به او، فقط فقط توجه به او و به هر مقدار که انسان نسبت به این قضیه قویتر باشد راهش محکمتر و مسیرش مستقیم‌تر و پاها‌ی او در راه صدق پا برجاتر است، به هر مقدار.

خب این یک طرف حمد که از این نقطۀ نظر خداوند متعال موجب حمد است که همیشه با ماست و همیشه در کنار ماست. و هیچ آنی از آنات نیست که درآن، آن ارتباط بین انسان و بین او قطع باشد. تلفن انسان می‌زند، تلفن او مشغول باشد یا تلفن را از خط مثل ما کشیده باشند بیرون، نه! همیشه تلفن او وصل است. و همیشه به تعداد افراد بنی آدم، حالا غیر از آنها هم بماند، به تعداد افراد بنی آدم کابل کشی کرده، هر کی یک کابل خاصّ دارد. هر کی یک شمارۀ خاصی دارد. هر کی یک رقم خاصی دارد. رقم این با رقم او تفاوت می‌کند. این مسأله است و هر وقت هم تلفن زدید گوشی را برمی‌دارد، این خیلی! این چه مرکزی است با این تدبیر و با این....؟ لاتأخذه سنة و لانوم، نه چرت و نه خواب او را نمی‌گیرد. معنایش این است. مرکز همیشه دارد کار می‌کند. همیشه دارد سرویس می‌دهد. همیشه دارد افراد را ساپروت می‌کند. این مسأله، مسألۀ حمد است. این از این نظر.

از یک جهت دیگر الحمدلله الذی ادعوه فیجیبنی یک طرف، طرف ماست. خب این طرف، طرف اوست. از نقطۀ نظر فاعل، خداوند فاعلیتش در ارتباط و تعلّق با ما تمام است، ناس و سنه و چرت و نوم او را نمی‌گیرد. همیشه حضور دارد و ما ذاتی غیر از او از این نقطۀ نظر پیدا نمی‌کنیم، این از این طرف. از طرف ما خدا چه کسی را جواب می‌دهد؟ کسی که هیچ ندارد. کسی که فقط سؤال را دارد. هیچی ندارد. هیچ چیزِ قابل عرضه‌ای ندارد. چون انسان وقتی که یک چیزی را از یک شخصی درخواست می‌کند، آن شخص جواب انسان را به یک امیدی می‌دهد. می‌گوید حالا بعدا فرض کنید که این تلافی می‌کند. بعدا....، ولی انسان اولا هیچ ندارد. چون هر چه دارد از او دارد. در واقع دارد از کیسۀ خودش خرج می‌کند. اگر یک عبادتی کرده و در آن عبادت دارد او را ‌می‌خواند. این عبادت را او توفیق داده که این خوانده و الاّ نمی‌خواند، خوابش می‌برد. اگر یک روزه‌ای می‌گیرد و در روزه او را می‌خواند و او را طلب می‌کند این روزه و این صوم به توفیقٍ من الله نصیب او شده. اگر توفیق نداشت روزه نمی‌گرفت. اگر زخم معده پیدا می‌کرد، نمی‌گرفت. اگر سردرد پیدا می‌کرد، نمی‌گرفت. اگر هزارتا مرض دیگر پیدا می‌کرد خب نمی‌توانست بگیرد. صحّت و سلامتی را او داده پس انسان با متاعی که از خود او گرفته است از او تقاضا می‌کند. پس خود انسان کاره‌ای که نیست، این یکی.