منشأ نیکو بودن صفت جود و علت بخل انسان

این چیست؟ این‌ «و ان کنْتُ بَخیلًا حینَ یسْتَقْرِضُنى» وقتی خدا از ما می‌خواهد برای قضیه، ما چی هستیم؟ ما بخل می‌کنیم اشکال می‌تراشیم این ور شده آن ور شده فلان شده حالا کی بروم؟ بگذارم هوا خوب بشود فصل مکه، مکه مناسب باشد چی بشود این نیست قضیه. این‌ها همه‌اش مالِ چیست؟ این‌ها همه‌اش مال جهل است. وقتی انسان جاهل است نسبت به مبداء، وقتی جاهل است نسبت به منشاء، وقتی جاهل است نسبت به منبع، وقتی جاهل است نسبت به حقیقت نزول فیض و نزول وجود در همه، در این عالم کثرت، وقتی نسبت به این قضیه جاهل است چکار می‌کند؟ این صفت این صفت بخشش این صفت جود این صفت اعطاء در او کم رنگ می‌شود چون جاهل است دیگر. ولی خدا چیست؟ خدا جاهل نیست اولیاء خدا جاهل نیستند ائمّه علیهم السّلام پیغمبران، این‌ها هیچ کدام جاهل نیستند چون جاهل نیستند می‌دانند این مال، مال خداست.

در روایت عنوان بصری ان‌شاءاللَه همه‌ی‌مان خواندیم دیگر ان‌شاءاللَه هفته‌ای دو بار را می‌خوانیم مطالعه می‌کنیم یادمان نمی‌رود، در این روایتِ عنوان بصری، امام صادق علیه السّلام به عنوان چه می‌فرماید؟ می‌فرماید همه‌ی اموال را اموالُ اللَه بدان و تو وکیلِ امین هستی این اموال در دست تو است و باید بله در موقع اعطاء، رعایت تکلیف و رعایت آن موقعیعت خاصّ را داشته باشید. ولی مال را باید مال خدا بدانیم.

خب خیلی فرق می‌کند قضیه، که انسان ورود و خروج، دخل و خرج را از یک مبداء بداند، یک مبداء این مال را وارد کرده و همان مبداء این مال را خارج کرده، چقدر واقعاً دیگر برای انسان جالب و زیبا می‌شود چقدر دیگر برای انسان جمیل می‌شود. که انسان احساس بکند مبداء دخل و مبداء خرج هر دو یکی است اصلًا این اینجا کاره‌ای نیست و همین قضیه کم کم موجب بشود که آن صفات دیگر توحیدی در انسان تجلّی و ظهور پیدا بکند.