منشأ نیکو بودن صفت جود و علت بخل انسان

برای زید بخری یک موتور برای عَمر و بخری یک نمی‌دانم چی چی برای خالد بخری .... نخیر! استطاعت به نحو اطلاق خودش مؤجّز برای حجّ است منتهی در اشْهُر حجّ دیگر موارد مفیدی که برای انسان، مخارج عادی هست دیگر در آنجا نباید دست بزند امّا شارع اجازه داده تا قبل از آن، این مخارج را انجام بدهد و لذا بسیاری از افراد هستند که این‌ها حرکتشان بسوی مکه چهار ماه طول می‌کشد. یعنی باید از رجب راه بیافتد پیاده با کجاوه فلان بیاید برای [مکه‌] شعبان باید حرکت بکند تا به [ [مکه‌] که‌] می‌رسد موقع حج بشود اینکه نمی‌توانیم بگویم در موقع [حج‌] است.

در زمان‌های سابق چند ماه طول می‌کشید تا [به‌] مکه می‌آمدند همه که خانه‌شان مدینه نبود یکی آن وَر دنیا بود. آن وَرِ دنیا هم با هواپیما و موشک که نمی‌آمدند با الاغ کجاوه و اینا می‌آمدند، شش ماه طول می‌کشید آقا! پنج ماه طول می‌کشید تا بیاید به مکه برسد.

و الآن این یک اشتباهی است که فقها در اینجا مرتکب شدند که اشهر حجّ را شرط برای وجوب می‌دانند بلکه شرط برای واجب است یعنی در موقعی که این ماه حجّ حلول کرد دیگر آن استطاعت مُنَجَّز می‌شود نه اینکه استطاعتی نبوده استطاعت بوده ولی شارع اجازه می‌دهد تا اینکه در موارد ضروری انسان خرج بکند ولی در موقع حجّ دیگر فقط باید این مال را اختصاص به مورد حجّ [قرار بدهد] تازه این عِنوان مُشیر است نه عِنوان استقلال، نسبت به افرادی که در این ماه شوّال و ذی‌القعده می‌خواهند حرکت بکنند نه نسبت به آن افرادی که این‌ها از زمان گذشته باید برای حرکت و زاد و راحله و امثال ذلک را داشته باشند، نسبت به آن‌ها ندارد. آن وقت شما نگاه می‌کنید می‌بینید که آقا پول دارد مسامحه می‌کند. می‌گوید آقا می‌خواهم اسم بنویسم. چی چی می‌خواهی شما اسم بنویسی؟ شما که الآن پول داری و ده میلیون پول داری. بیست میلیون داری واجب است که از طریق آزاد بروی، فردا آمد شما مُردی ده میلیون باید خرج بکنی باید مکه را بروی اگر صد میلیون هم شده، داری باید خرج بکنی باید مکه بروی، صد میلیون بشود، شرط ندارد محدودیت ندارد بله اگر راه منحصر شد به همین طریق، خب به این طریق باید برود آن دیگر یک مسئله دیگری است. باید مکه‌اش را برود.