ظهور صفت رحمت و سریع الاجابة بودن در اولیاء الهی

من باب مثال، اصلاً فرض می‌کنیم، فرض می‌کنیم که شخصی در زمان امیرالمؤمنین است خب این افرادی که در این موقعیت هستند، ، یک دفعه تبدیل بشوند به یک آدم‌های صالح، آیا مسائل گذشته و جریانات گذشته را مدِّ نظر قرار می‌دهید یا حال الآن را؟ خب، حال الآن را. انسان نباید که گذشته را نگاه کند باید چه کار کند؟ حال الآن. حال هر کاری طرف کرده، کرده، هر کاری کرده. الآن این چه طور است؟ الآن این موقعیتش چطور است؟ اگر واقعاً بفهمد ها! فرض بر این است، فرض را بر این می‌گذاریم که واقعاً فهمید این شخص متبدّل شده. آن وقت چه کار کند؟ بایستی دیگر تسلیم حقّ باشد. معنی ندارد که جدا باشد. اگر دیدی این آمادگی و تهیؤ را داری بدان تسلیمی. تسلیم رضای حقّی و همین حال تو، حال حقّ را می‌رساند و تو بر حقّی. اگر انسان در یک وضعیتی باشد که در آن وضعیت همیشه بداند که اگر حقّ برای او منکشف بشود انکار نکند در همان موقع حقّ است و بر حقّ است. این نکته است.

خب عرض کنم حضورتان که این کلام، کلمات امام علیه السّلام اَلْحَمدُللّهِ الَّذی اَدْعُوهُ هرچه حرف بزنیم ما یک قطره‌ای از این دریا را هم نتوانستیم بفهمیم امّا خب دیگر از باب اینکه تطویل موجب مَلال شود. اِن‌شاءالله از این عبارت رد می‌شویم و از فردا شب به عبارت دیگر می‌پردازیم و اَلحَمدُللّه الّذی اَسْئَلُهُ فَیُعْطینی وَ اِن کُنْتُ بَخیلاً حینَ یَسْتَقرِضُنی¹

اللهم صل علی محمد و آل محمد