ظهور صفت رحمت و سریع الاجابة بودن در اولیاء الهی

أعوذُ بِالله مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ الله الرَّحمَنِ الرَّحیم

و صلَّی‌ اللهُ عَلَی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسم مُحَمّدٍ

و علی آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ

اَلحَمدُللّه الّذی اَدْعُوهُ وَ فَیُجیبُنی وَ اِنْ کُنْتُ بَطیئاً حینَ یَدْعُونی اَلْحَمدُللّه الّذی 

َسْئَلُهُ فَیُعطینی وَ اِنْ کُنْتُ بَخیلاً حینَ یَسْتَقرِضُنی.

حمد مختصِّ الهی است که هرگاه او را بخوانم و طلب کنم فوراً اجابت می‌کند و هرگاه مدعوّ واقع بشوم و او مرا بخواند کوتاهی می‌کنم بُطئ می‌کنم مسامحه می‌کنم مجامله می‌کنم.

مطالبی بر مقدار فهممان از این فقرۀ مبارکه عرض [کردیم] و عرض شد که دعوتی که ما خداوند را می‌کنیم این دعوت در مقام احتیاج و استدعا و طلب است، از مقام عالی، که عبارت است از ربّ الارباب که علّت مفیض همۀ عوالم وجود است و قاهر بر همه‌ی اشیا است و عالم بِکلِّ شَیئٍ و بِیدِهِ ازمَةِ الاٍمورِ طرَّاً و همۀ مسائل به دست اوست از ناحیه‌ی ما این خصوصیّت و از ناحیه‌ی او آن خصوصیّت حالا با توجّه به این خصوصیّت او سریع ‌الاجابه است.

حالا این مسأله نسبت به پروردگار حسن تلقّی می‌شود یا مذمّت و قدح تلقی می‌شود؟ خب قطعاً حسن است آن خدایی که در مقام استعلا است در مقام علوّ است و مبدأ و علّت و مُفیضِ است او سریع ‌الاجابه است او نسبت به بندگان و نسبت به عبید و اِماء سریع الاجابه است پس این صفت یک صفت رحمانی است صفت شیطانی نیست.

همین مسأله را ما در اولیا و در ائمّه علیه السّلام و در پیغمبران این صفت را ما وجدان می‌کنیم که با این که آن‌ها در مقام علوّ و استعلا و رفعت هستند در عین حال نسبت به مسائل به زیردستان سریع الاجابه هستند یعنی اصلاً توجّهی نمی‌کند که این شخص در چه خصوصیّتی هست؟ آیا ثروتمند است یا فقیر؟ عالم است یا غیر عالم؟ دارای مکنت است یا بدون مکنت؟ همین قدر که او دعوت می‌کند این اجابت می‌کند این اجابت برای چیست؟ برای این است که آن صفت رحمانی در وجود این ولیّ متجلّی شده این دیگر پایین و بالا نمی‌بیند، صغیر و کبیر نمی‌بیند تمام مخلوقات پیش این در یک حدّ سوی هستند این صفت صفت رحمانیِّ دیگر.