لزوم ارتباط سالك با پروردگار متعال بر اساس مقام عجز و فقر
2أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم
بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم
وصلَّى اللَه عَلَى سیدنا و نبینا أبىالقاسم مُحَمّدٍ
وعلى آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَى أعدائِهِم أجمَعینَ
الْحَمدُللّه الَّذى ادْعُوهُ فَیجیبُنى وَ انْ کنْتُ بَطیئاً حینَ یدعُونى
ستایش اختصاص به پروردگاری دارد که همیشه اجابت [او] پیرو دعوت و طلب من است و هر وقت او طلب کند و ما را بخواند ما بطیء و کند و متسامح هستیم بطیء هستیم، ستایش مختص یک همچنین خدایی است، ستایش و حمد مختص این خدایی است که این صفت را دارد، یک وقتی میفرماید ستایش مختصّ خدایی است که علم دارد، حمد مختصّ خدایی است که قدرت دارد حمد مختصّ خدایی است که جمال دارد، حمد مختصّ خدایی است که کمال دارد، در اینجا حضرت میفرماید حمد مختصّ خدایی است که سریعالاجابه است، در عین اینکه ما بطیءُ الْاجابِه هستیم، از این نقطه، حمد اختصاص به خدا دارد.
حضرت سجّاد در اینجا که میفرماید حمد مختص خداست، همینجوری نیامده بگوید حمد مختص خداست. هر چی شد، بعد خب ادْعُوهُ فَیجیبُنى، مثل اینکه ما عادت داریم هر چیزی میگوییم [بعد از آن میگوییم] انشاءاللَه، آن انشاءاللَهای که می گوییم به قصد اراده که نمیگوییم، آقا فردا میآییم انشاءاللَه، یک انشاءاللَه میگوییم بعد حالا ....
این بسم اللَه که در اوّل سوره است خب بعضی از آقایان معتقدند که متعلّق به نفس آن سوره است چون بسم اللَه دالّ بر افتتاح اسماء صفات جلالیه و جمالیه حق است و با این افتتاح سوره باز میشود و شروع میشود پس بسم اللَه که متعلّق به هر سوره است نحوه افتتاحِ همان سوره در این بسم اللَه لحاظ شده، حالا البته از این نقطه نظر دلیل نمیآورند، دلیل آنها چیز دیگری است ولی حالا اگر ما بخواهیم یک وجهی برایش به حساب بیاوریم میگوییم بِسم اللَه الرَّحمنِ الرَّحیم ی که مال هر سوره است، این بسم اللَه الرَّحمنِ الرَّحیمِ مختصّ آن سوره است یعنی به نفس افتتاح و عنایت به فتح باب این مسائل و مطالبی که در این سوره است خداوند متعال این سوره را شروع میکند پس بنابراین این بِسمِ اللَه با نحوه افتتاحِ در سُوَر دیگر تفاوت دارد، از این باب انسان در نماز نمیتواند بگوید بِسم اللَه الرَّحمنِ الرَّحیم و بعد حالا فکر کند خب چه سورهای را شروع کنم؟ یک بسم اللَه بگوید و بعد ....، نه! باید از اوّل نیت بسم اللَه [همان سوره] را داشته باشد، این یک قول.

