اهمیت فهم و ادراک ظرافت های سلوکی

أعوذُ بِالله مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ الله الرّحمٰنِ الرّحیم

و صلّی الله عَلَی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسم محمّدٍ

و علی آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ

تکالیف مرفوعه از اولیای خدا در مقام ثبوت است والاّ در رعایت احکام ظاهری از همۀ افراد دقیق‌ترند!

مطلب از اینها مهم‌تر است، ما خیلی بدبختی و بیچارگی داریم که بخواهد نوبت به این مسائل برسد، و خب روش و دیدَن آقا بر این صورت است و من چند دفعه خدمت رفقا گفتم که تکیه روی نقاط مشترک است، و نقاط افتراق و... مدّ نظر نیست به خاطر اینکه دو نفر با هم جهات اشتراک بجمیع الوجود ندارند، این قضیه در زمان گذشته هم بوده، در زمان مرحوم آقای انصاری هم بوده، در زمان آقای قاضی هم بوده، و قبل از این هم ما سابق البته کم‌و‌بیش از این مطالب و اختلافات سراغ داشتیم و خصوصاً که الحمد لله در جمع طلبه‌ها و این حرف‌ها باشد که دیگر قضایا و مسائل نورٌ علیٰ نور می‌شود(خنده استاد!)

آیۀ قرآن می‌فرماید: ﴿فَبَشِّرۡ عِبَاد * ٱلَّذِينَ يَسۡتَمِعُونَ ٱلۡقَوۡلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحۡسَنَهُ﴾.¹ کلام من موضوعیّت و حجّیت ذاتی ندارد، اگر حجّیت هم داشته باشد اینها طریقی هستند؛ ما دیگر بالاتر از ابوبصیر و زراره که نیستیم، در صورتی ‌که کلام اینها حجّیت دارد چون منتسب به امام است و مانند قول خود امام است، چون تصدیق قول اینها را فرمودند؛ از این نظر أخذ به قول اینها باید کرد. و مطلب هم خیلی راحت و خیلی قابل حل است؛ در صورت تعارض در دو روایت، به جهات و قرائن خارجیّه نگاه می‌کنیم، به مرجّحات نگاه می‌کنیم. درصورتی‌که رفقا هم با هم مطالبی را از آقا نقل کردند، اگر تعارضی بود باید به مرجّحات عمل کرد، و دیگر ممکن است گاهی اوقات این طرف ترجیح پیدا کند ممکن است گاهی اوقات آن طرف ترجیح پیدا بکند و هیچ‌ کس مصون از خطا و اشتباه نیست، إن‌شاءالله تعمّدی هم در کار نیست.