راه وصول به پروردگار متعال متوقف بر کنار گذاشتن نفسانیات

أعوذباللَه من الشیطان الرجیم

بسم اللَه الرحمن الرحیم

و صلّی اللَه علی سیّدنا و نبیّنا أبی القاسم محمّد

و علی آله الطّیّبین الطّاهرین و اللعنة علی أعدائهم أجمعین

«و امّا اللَواتِى فِى العِلمِ: فَاسْألِ العُلَمَاءَ ما جَهِلتَ، و إيّاکَ أن تَسألَهُم تَعَنُّتاً و تَجرِبَةً؛ و إيّاک أن تَعمَلَ بِرَأْيِکَ شَيئاً، و خُذ بِالاحْتِياطِ فِى جَمِيعِ ما تَجِدُ إلَيهِ سَبِيلا؛ واهْرُب‌ مِنَ الفُتيا هَرَبَکَ مِنَ الاسَدِ، و لا تَجعَل رَقَبَتَکَ لِلنّاسِ جِسراً» ای «عنوان» آنچه که دربارۀ علم باید به تو بگویم این است: آنچه را که نمی‌دانی از اهل علم و معرفتش سؤال کن، وقتی چیزی را نمی‌دانی از پیش خود کاری انجام نده، و هیچگاه این سؤالت از باب تحقیر آنها و پایین‌آوردن موقعیت آنها و آزمایش آنها نباشد که بخواهی آنها را آزمایش کنید و امتحان کنید و به‌واسطۀ این آزمایش و امتحان و تجربه فخر بفروشید، و هیچگاه به رأی و اندیشۀ خودت عمل نکن ـ قطعاً مورد حضرت این است که آن رأی و اندیشه‌ای که منطبق بر موازین و تحقیق نباشد و إلاّ اگر آن رأی براساس علم و یقین و منطبق بر موازین علمی و مبانی یقینی باشد این بسیار کار پسندیده‌ای هم است ـ و تا جایی که می‌توانی در امورت احتیاط کن. واقعاً فقرات عجیبی است. و خُذ بِالاحْتِياطِ فِى جَمِيعِ ما تَجِدُ إلَيهِ سَبِيلًا؛ به همین یک کلام اگر ما عمل می‌کردیم و عمل بکنیم چه خواهد شد؟!

واهْرُب‌ مِنَ الفُتيا هَرَبَکَ مِنَ الاسَدِ؛ همانگونه که از شیر فرار می‌کنی این‌گونه از فتوا دادن بین مردم فرار کن و نیا بین مردم فتوا بده. البته اینها هر کدام بحث‌های مفصل خودش را دارد و ما تا جایی که خدا توفیق بدهد با این بضاعت ناقص ما بتوانیم اینها را تا حدودی روشن کنیم. که امام صادق علیه السّلام چه دیدند در مسئله فتوا که با این تعبیر «عنوان» را زنهار می‌دارند؟ که خودت را در دست مردم قرار نده.