روش و منهج اولیای الهی در مواجهه با مخالفین عرفان

مطالبی را كه انسان می‌شنود، آیا همه آنچه را كه می‌شنود صحیح است؟ آیا آنچه را كه می‌شنود واقعیت دارد؟ یا اینكه ممكن است اصلا واقعیت نداشته باشد؟ اگر قرار باشد كه ما از نقطه نظر رعایت این مطالب در سطح بقیه افراد عمل كنیم پس فرق بین ما و آنها چیست؟ هر كس یك مطلبی می‌شنود بعد بلند می‌شود و همه جا می‌گوید! خب بقیه هم همین هستند دیگر، خب ما اسم خودمان را سالك گذاشتیم مثلا. یا اینكه خب انسان باید تحقیق كند و به یقین برسد، به یقینی كه الان شما یقین دارید كه در این مجلس هستید و رفیق كنار دست خود را می‌بینید و می‌شناسید، به این مرتبه اگر انسان برسد آن وقت جای این است كه روی كلام تامل كند. نه اینكه یك مطلبی را آدم می‌شنود فلانی گفت پس بنابراین بلند شود برود به این بگوید، به آن بگوید:

فلان رفیق راستی خبر داری فلانی چه گفته؟ راستی خبر داری آن یكی گفته؟ بابا آن اصلا به خوابش هم نمی‌بیند حالا تو داری به او می‌گویی راستی خبر داری ...؟ راستی خبر داری ...؟ یعنی چی؟ آخر چطور انسان به این راحتی هر مطلبی را و هر چیزی را كه می‌شنود باید روی آن اقدام كند؟ خب بالاخره یك تفاوتی در اینجا باید لحاظ شود دیگر!!

حالا اگر این مطلب مطلب صحیح و واقعی و یقینی بود، مگر انسان باید بگوید؟ مگر گفتن دارد؟ مرحوم آقا بارها می‌فرمودند ما كُلُّ ما يعلَمُ ان يقَال‌¹ این عبارت را بنده خیلی از ایشان می‌شنیدم. هر چیزی را كه می‌دانی كه نباید بگویی! نه اینكه هر چیزی را كه دروغ است برو بگو! حالا ما دروغ را می‌رویم می‌گوییم، آنچه كه خلاف است را می‌رویم پخش می‌كنیم، آنچه كه اصلا اصل ندارد، نه اصل دارد، نه فرع دارد، نه ...، این مطالبی را كه امام علیه‌السّلام در اینجا به عنوان می‌فرمایند خیلی مطالب عجیبی است ها، یعنی یك مطلبی است كه همه ما و بیشتر از همه خود بنده باید به این مطالب توجه كنیم و ببینیم كه میزان تكلیف و مسئولیت ما در قبال مطالبی كه می‌گوییم چیست. آیا ما هر مطلبی را كه می‌بینیم و می‌شنویم وظیفه داریم بگوییم؟ این وظیفه را كی بر عهده ما گذاشته؟ جبرئیل گذاشته؟ آمده بال زده گفته جناب آقای فلان شما موظف هستید این مطلب را كه شنیدید بلند شوید فردا بروید پخش كنید؟! نه او یك همچنین كاری نكرده.