سلوک عبارت است از التزام به حق و دفاع از آن

الان فرض كنید كه این دستمال الان طاهر است مثال دارم می‌زنم این الان ثانیه حالا سالهایش دیگر بماند، این دستمال طاهر است من می‌توانم با این دستمال صورت خودم را خشك كنم، می‌توانم با این دستمال حتی فرض كنید كه در جایی كه مهر هم نباشد من می‌توانم این را در آنجا بگذارم و نماز بخوانم. حالا اگر این دستمال آمد و متنجس شد، یك ثانیه فقط من دیگر نمی‌توانم با این صورت خودم را خشك كنم، توجه می‌كنید؟ یا اینكه فرض كنید كه بگذارم بر آن سجده كنم، سجده باید بر جای طاهر باشد؛ آن در یك ثانیه، یك تكلیف؛ در ثانیه دیگر، تكلیف دیگر، این می‌شود چی؟ حالی كه انسان باید نسبت به این وضعیت داشته باشد.

این را هم بگویم خدمتتان رفقا، تا آنجایی كه تجربه بنده در خدمت بزرگان این مطلب را به من آموخته است، هیچ مسئله‌ای برای انسان ضروری‌تر و مهم‌تر از این قضیه نیست كه انسان در قبال تقدیر و مشیت الهی‌كه به صورت‌های مختلف ظاهر می‌شود حالا دستور ولی خدا باشد، خود نگرش انسان باشد، مواردی باشد كه انسان خودش بخواهد تشخیص بدهد انسان پایبند نباشد و هیچ چیز مهلك‌تر و مضرتر از این نیست كه انسان بخواهد در قبال دستورات ولی خدا و مطالبی را كه خود به چشم خود می‌بیند، روی مسائل پافشاری كند. یعنی خطر در اینجاست. افرادی كه آمدند و كنار رفتند همه از اینجا ضربه خوردند، از این نقطه ضربه خوردند.

در هر جا انسان باید آنچه كه تكلیف است انجام بدهد. همین سید الشهدا علیه‌السّلام، ما امام حسین را چه فردی می‌دانیم؟ ببینید خیلی ما نسبت به امام علیه‌السّلام و شناخت امام در افق‌های دور قرار گرفتیم. ما برداشتی كه از امام حسین علیه‌السّلام داریم: یك آدمی كه در مقابل ظلم بایستد سر تسلیم فرود نیاورد، بلند شود اعتراض كند، مبارزه بكند، چه بكند و چه بكند و تا آخر هم بایستد و جانش را هم بدهد. اما امام حسن نه، یك آدمی كه می‌آید و تسلیم می‌شود و بیعت می‌كند و صلح می‌كند، و هر چه بگویند می‌گوید چشم، و هر غلطی معاویه بكند، سكوت می‌كند و هر تجاوزی بخواهد به حریم مسلمین بكند این ساكت بنشیند، نگاه كند صدایش در نیاید. غلط است، این توهین به امام است، توهین به معرفت است. امام حسین مثل امام حسن می‌ماند چه تفاوت می‌كند؟