سلوک عبارت است از التزام به حق و دفاع از آن

در هر وقتی یك اقتضایی دارد، توجه می‌كنید؟ من این مطالب را كه می‌گویم تعمّد دارم چون مطالبی‌می‌بینم كه نوشته می‌شود، مطرح می‌شود و گفته می‌شود، وظیفه خود می‌دانم كه از حریم بزرگان و اولیاء الهی دفاع كرده باشم. در آن موقع مسئله به كیفیتی بود و بعد مطلب به صورت دیگری درآمد، بنده خودم حضور داشتم. دوازده سالم بود كه مشرف شده بودیم كربلا و از آنجا نجف مشرف شدیم، سفری بود كه مرحوم آقا به اتفاق والده ما و ما مشرف شده بودند، یك سفر كربلا رفتیم در زمان ظاهرا عبدالرحمان عارف بود بعد از عبدالسلام عارف، كه خیلی راهها باز شده بود و ایرانی‌ها خیلی می‌رفتند من یادم هست در آن محرم و عاشورا آنقدر از ایران آمده بودند حتی با ماشین‌های خودشان، ماشین‌های شخصی كه تمام خیابان‌های كربلا از ماشین‌های شخصی ایرانی‌ها مملو بود و ازدحام همین‌طور بود، دیگر همه آمده بودند. مناسبات، مناسبات خوبی بود و ظاهرا افراد ایرانی هم استفاده كردند.

در همان سفر ما مشرف شدیم به نجف، یك روز بعدازظهر بود با مرحوم آقا مشرف شدیم حرم، رسیدیم دم صحن امیرالمؤمنین علیه‌السّلام، همین كه ایشان می‌خواستند وارد شوند، از آن طرف مرحوم آیت اللَه خمینی رحمة اللَه علیه به اتفاق عده‌ای كه اطرافشان بودند می‌خواستند از صحن بیرون بیایند، این دو با هم برخورد كردند سلام و علیكم و معانقه و امثال ذلك، بعد مرحوم آقای خمینی رو كردند به مرحوم آقا و گفتند كه شما كی جلوس دارید؟ ایشان فرمودند: ما یك چند روزی آمده‌ایم برای زیارت و دیگر مجالی برای جلوس نمی‌ماند و آمده‌ایم دو سه روزی برای زیارت. دیگر ایشان هم خداحافظی كردند و وارد صحن شدیم و مشرف شدیم به حرم.

علی‌كل‌حال انسان در هر موقعیتی و در هر فضائی باید متناسب با همان موقع و تشخیص خودش عمل كند. حالا این یكی از نمونه‌هایی بود كه خدمت رفقا عرض كردم نمونه‌های دیگری هم هست، بوده، توجه می‌فرمایید؟ در آن زمان تقدیر و مشیت الهی به كیفیت دیگری بود و طبق همان كیفیت و طبق همان بینش و طبق همان تفكر و طبق همان برداشت انسان موظف است كه به وظیفه عمل كند. اگر این تقدیر و مشیت در فضای دیگر جای خود را به یك افق‌های دیگری داد و به یك قرائن و شواهدی داد دیگر نمی‌تواند اینها را استصحاب كند؛ همان نحوه تفكر، همان نحوه تأمل، همان كیفیتی كه در همان زمان سابق بوده الان هم بیاید و ادامه بدهد. و نه آقا بد است و نمی‌شود و دیگر حالا ما اینجور بودیم؛ نه اینجور و اینجور نه، قضیه قضیه ثانیه است، در این ثانیه یك تكلیف در ثانیه بعد تكلیف دیگر، مشخص است.