رعایت انصاف در برخورد با مردم ـ حقیقت عید قربان

 حالا صحبت بنده این است، بین ذبح حضرت ابراهیم و بین جنگی كه در ركاب رسول خدا، در ركاب امیرالمؤمنین، در ركاب سیدالشهدا پیش می‌آید ... مگر شب عاشورا سیدالشهدا به افراد نگفتند فردا هر كسی با من باشد كشته می‌شود؟ كلام امام حسین است دیگر، پس افرادی كه در شب عاشورا بودند و در كربلا بودند به قسم حضرت عباس می‌دانستند كه فردا شهید می‌شوند. چرا رفتند این كار را كردند؟ چرا؟

 آدم یك وقتی در یك جنگی شركت می‌كند، احتمال می‌دهد سی درصد كشته شود هفتاد درصد سالم بماند این احتمالش است. ولی اگر یك جنگی جنگ واقعی باشد، یعنی جنگ در راه حق باشد نه جنگ‌های باطل، جنگ در راه حق. افرادی كه با سیدالشهدا بودند آیا اینها یقین داشتند شهید می‌شوند یا نه؟ یقین داشتند. مسئله دو دو تا چهارتاست دیگر. خود حضرت فرمودند هر كسی با من است شهید می‌شود این دیگر شوخی ندارد. چرا ماندند؟ آیا كسی كه یقین دارد ... این چیست؟ این همان حضرت اسماعیل است، این همان حضرت ابراهیم است، یعنی یك جریان است، این یك جریان صور مختلفی دارد.

 وقتی‌كه تو با سیدالشهدا هستی، با امام حسین هستی یعنی خودت را به او سپردی می‌گویی بیا مرا ذبح كن، معنایش این است خیلی راحت، نیاز به رمل و اسطرلاب و این چیزها هم ندارد. همان نحوه‌ای كه حضرت ابراهیم فرزند خودش را ذبح می‌كند به دستور و به وحی، همان كیفیت زبان حال مسلم بن عوسجه به امام حسین است، زبان حال حبیب به امام حسین است، زبان حال حرّ است حرّ كه حالا خب بعد آمد، همان صبح آمد زبان حال همه است. اصحاب امام حسین همان عمل را دارند انجام می‌دهند می‌گویند بیا برو بكش، ما باید بایستیم و از تو دفاع كنیم، دفاع از امام معصوم واجب است، ولو اینكه منتهی به كشتن بشود. یعنی كسی می‌داند كه الان جان امام معصوم در خطر است، واجب است بایستد تا كشته شود این شكی در آن نیست.