شرح فقراتی از دعای «اللَهم انی اسئلک بمعانی جمیع ما یدعوک...» در ماه رجب

بعد سوال می‌كند كه مشیت خدا بر این است كه تو را قتیل ببیند؟ زن و بچه را برای چه می‌بری؟ این زن و بچه برای چه، مگر از این زن و بچه جنگ برمی‌آید، مگر از این زن و بچه پیكار و دفاع برمی‌آید؟ در پاسخ می‌فرماید: إنّ اللَه شاء يراهنّ سبايا،¹ خدا مشیت‌اش بر این تعلق گرفته كه اینها را اسیر ببیند، این امین بر سرّ این است، پس امین بر سرّ كیست؟ امین بر سرّ آن كسی است كه بر مشیت و اراده خدا مطلع است، این كیست؟ این امام است.

حالا امام كیست؟ امام به چه كسی می‌گویند؟ من امام هستم؟ من پشت این دیوار نمی‌دانم كی ایستاده، اگر هم بروم پشت دیوار باز نمی‌دانم كی ایستاده، باید چشمهایم را باز كنم، اگر یك كسی دستش را اینجوری بگذارد روی چشمم هیچی نمی‌بینم، آن وقت من امام هستم؟

امین بر سرّ آن ذاتی است كه اراده و مشیت خدا را اطلاع دارد، آن وقت مگر می‌تواند خلافش را انجام بدهد مگر می‌تواند. كسی كه بداند اراده خدا بر إنّ اللَه شاء يراهنّ سبايا، وقتی مشیت الهی بر سبی ذراری رسول خداست، وقتی مشیت الهی بر این است كه دختر أمیرالمؤمنین در مرآی و منظر همه قرار بگیرد وقتی مشیت خدا بر این است كه ذراری پیغمبر با سلاسل و اغلال در مجالس ابن‌زیاد و مجالس یزید در شوارع شام، در بیابان‌ها و صحاری و اینها حركت بكنند آن كیست؟ آن امام زین العابدین است، آن امین بر سرّ است. آن كسی است كه وقتی روز سیزدهم كه می‌شود همینی كه می‌آید نگاه می‌كنند افراد می‌بینند، خب! كی را به كی دفن كنند اینها كه سر ندارند كی را دفن بكنند! امام حسین كو، حضرت ابوالفضل كو، علی اكبر كو، حبیب كو، هیچ كدام. آن آمد آن مشیت را تا اینجا به سرانجام رساند، از این به بعد این مشیت باید توسط امام زین العابدین انجام بشود. آن كسی كه بلند می‌شود روز سیزدهم سوار بر ناقه می‌آید و می‌گوید این را در اینجا دفن كنید آن را در آنجا دفن كنید این عموی من است این پدر من است این برادر من است؛ همان كسی است كه با زنجیر و غل دارد الان در این كاروان به سمت كوفه می‌رود. آن غل و زنجیر را به گردن دارد كه هر روزش یك عاشورا بر او می‌گذرد توجه كردید؟ هر روز.