تأثیر تغذیه بر سلوک الی اللَه

اگر دو نفر رفتید بالای كوه و آن یكی خودش را از كوه پرت كرد پایین، شما هم پرت می‌كنی پایین؟ این یكی خودش را پرت كرد پایین من هم خودم را پرت كنم! می‌گویی این دیوانه است من چرا بیایم همان كار را بكنم؟ من كه دیوانه نیستم، چون اهمیت مسئله را درك كرده‌اید می‌گویید او دیوانه است چرا من باشم، این قضیه همین است، مسئله همین است.

انسان وقتی كه نگاه می‌كند به آن افراد چرا به آن بشارت بزرگان توجّه نكند؟ چرا به وعده بزرگان توجّه نكند؟ چرا به آنچه كه آنها رفتند و رسیدند و دعوت كردند توجّه نكند؟ آنها می‌خواستند آدم را سركار بگذارند كه این حرفها را زدند؟ آنها می‌خواستند انسان را مشغول بكنند؟ با این كار چه چیزی گیرشان می‌آمد؟ چه‌گیرشان می‌آمد؟ این روح مجردی كه مرحوم آقا نوشتند از این كتاب چه گیرشان آمده؟ من به مرحوم آقا گفتم كه آقا من اسم این كتاب شما را گذاشته‌ام آیین‌نامه سلوك! ایشان خندیدند گفتند: خیلی هم حالا همچین بی‌ربط نیست. واقعاً از نوشتن این روح مجرد چه چیزی گیر مرحوم آقا آمده؟ چه نفعی ایشان می‌برند؟ ایشان استادی داشتند و پیش آن استادشان راه رفتند و سیرشان را هم كردند و به مطلب هم رسیدند و بعد هم دارند می‌روند، بعد از اینكه این كتاب را نوشتند سه سال بعدش هم فوت كردند، این كتاب را برای من و شما نوشتند، توجّه كردید؟ كه ما رفتیم و رسیدیم، بفرمایید این هم این كتاب، در آن هم این دستور، در آن هم این برنامه، فردا روز قیامت نگویید راه را نشان ندادم ها! فردا نگویید فقط تنهایی خوردم ها! فردا نگویید از این سفره شما را محروم كردم! ما سفره را باز كردیم برای همه، حالا كه این‌طور هست پس بنابراین انسان نباید به خودش یاس راه بدهد و خود را از رحمت خدا ناامید كند.