تأثیر تغذیه بر سلوک الی اللَه

آنچه را كه ما مشاهده می‌كردیم بزرگان همین‌طور بودند، مخصوصاً مرحوم آقای حداد رضوان اللَه علیه در همان زمانی كه بودیم دو ساعت از شب می‌گذشت، یك ساعت و نیم كه می‌گذشت شام می‌آوردند البته مختصر، خیلی چیزی نبود، بعد از اینكه شام صرف می‌شد، بعد خیلی از اوقات ما تازه مشرف می‌شدیم به حرم، و بعد برمی‌گشتیم و دیگر استراحت می‌كردیم، البته اتفاق هم می‌افتاد كه بعد از حرم شام می‌آوردند و خیلی هم به اصطلاح مختصر بود.

اینها دو ساعت می‌خوابیدند، بلند می‌شدند مشغول صحبت می‌شدند، سنگین نبودند. شما فكر بكنید اگر یك شخصی بخواهد یك شام سنگینی بخورد خب! چطور می‌تواند بلند شود؟ چطور می‌تواند سه نوبت در شب بلند شود و نماز شبش را به سه قسمت تقسیم كند؟ امروزه وقتی كه ما این مطالب را می‌گوییم شاید برای خیلی از رفقا عجیب بیاید. آقا آدم سه دفعه در شب بلند شود پس چه وقت بخوابد؟! پس چه وقت بگیرد بخوابد؟! این هم خواب شد؟! ولی خب آنها این كار را می‌كردند، برنامه‌اش را هم گفتند، دستورش را هم دادند و دستورش این است. و اینها بلند می‌شدند و انجام می‌دادند، من هر وقتی كه از صحبت آنها از خواب بلند می‌شدم می‌دیدم كه اینها دارند با هم صحبت می‌كنند و با نشاط صحبت می‌كنند، سرزنده صحبت می‌كنند و انگار كه اصلًا به طور كلی شبی وجود ندارد و در روز است، ساعت ده و یازده صبح دارند با هم صحبت می‌كنند و حرف می‌زنند! توجه می‌كنید؟

در تاریخ ائمه علیهم السلام هم داریم، اینها غذایشان را در شب، اول غروب می‌خوردند، پیغمبر صلی‌اللَه علیه و آله همین‌طور، شبی سه مرتبه بلند می‌شدند برای نماز، خب چطور می‌تواند یك شخصی با معده ممتلی‌ء [پُر] بخواهد برخیزد، خب ساعت هم زنگ هم بزند بلند نمی‌شود، مرحوم آقا می‌فرمودند: كه پیش یكی از بزرگان، از شاگردان مرحوم قاضی صحبت می‌كردند، گفته بود كه باید حداقل دو ساعت به اذان بلند شوی برای نماز، ایشان گفته بودند كه بسیار خب ما حالا ساعت‌مان را برای این منظور كوك می‌كنیم، گفته بود كه مگر شما ساعت هم كوك می‌كنید برای نماز؟ مگر شما برای بلند شدن ساعت كوك می‌كنید؟ حالا ما ساعت كه هیچی! اصلًا نمی‌شنویم، تازه هم اگر بشنویم، یك دست هم می‌زنیم روی زنگش كه بخوابد: بابا چه خبرته! فهمیدیم دیگر! فعلا گیج و منگ هستیم! خب این گیجی از كجا آمده؟ كسی كه ساعت یازده شب شام بخورد، دوازده بخورد خب معلوم است باید یك مشت هم روی آن ساعت بیچاره بكوبد كه صدایش ساكت بشود، امّا اگر شام را اول شب می‌خورد، ساعت هفت و هشت شام می‌خورد و آن هم یك غذای مختصر، اصلًا نیاز به ساعت نیست انسان خودبخود بلند می‌شود.