تأثیر تغذیه بر سلوک الی اللَه

 در یك جلسه عصر جمعه با مرحوم آقا بودیم، بعد یك حالی پیدا شد در آنجا، مشخص بود كه خلاصه افرادی كه هستند متفاوتند، یكی به فكرخانه‌اش بود، یكی به فكر كارش بود، یكی به فكر چه بود، هر كه در عالم خودش بود، بعد كه آمدیم منزل، مرحوم آقا تصریح نكردند ولی اشاره كردند، انسان در جلسه است یك حال می‌آید از میان این افرادی كه در این جلسه هستند یك دفعه می‌بینی فقط به دو نفر خورد، آن دو نفر هم حالا چه بودند ...، توجه می‌كنید؟ بقیه هم نشسته‌اند، بقیه هم دارند گوش می‌دهند، بقیه هم دارند نگاه می‌كنند، بقیه هم سرشان را انداخته‌اند و این‌جوری این‌جوری هم می‌كنند! ها! بله، ولی هر كسی در یك فضای خودش است، هر كسی در عالم خودش است.

 در یك جلسه در منزل یك بنده خدایی نشسته بودیم، مرحوم آقا صحبت می‌كردند، اتفاقاً صحبت‌شان هم یك صحبت اجتماعی بود، كاملًا مشخص بود افرادی كه در اینجا نشسته‌اند الا شذ و ندر همه منتظر این هستند كه مرحوم آقا همان چیزی را بگوید كه اینها می‌خواهند و دوست دارند، اصلًا چهره‌ها پیدا بود وقتی كه نگاه می‌كردیم به چهره‌ها، منتظر بودند یك جمله‌ای كه به به نفع‌شان است بگویند، یا یك حرفی كه می‌خواهند بزنند مواظب بودند كه مثلًا چه ...، خب این كه جلسه نشد، این كه دیگر جلسه نیست، توجه می‌كنید؟

 چه كسی نشسته و دارد نگاه می‌كند كه ایشان چه می‌خواهد بگوید؟ اینكه من راست می‌گویم پس ببینم ایشان [چگونه به نفع من صحبت می‌كنند ... غلط است.] لذا وقتی كه آقا یك حرفی می‌زدند، من بعد از جلسه می‌شنیدم كه صد و هشتاد درجه [تغییر داده‌] و دارند می‌گویند، دیدی آقا این را گفت؟ بابا ما كه این را شنیدیم چطور ما یك هم‌چنین برداشتی نكردیم؟ چطور ما یك هم‌چنین مسئله‌ای به ذهن‌مان خطور نكرد؟ این برای چیست؟ این برای این است كه این ذهن آماده نیست، مطلب از زبان ولی خدا هم می‌آید ولی چون ذهن آماده نیست رد می‌شود و حتی اثر عكس می‌دهد، می‌گوید دیدی آقا به نفع من صحبت كرد؟ به نفع من یعنی چه؟ فلانی به نفع من صحبت كرد، من را بگذار كنار عزیز من! اگر بگذاری كنار دیگر نه نفع من است نه نفع تو است، یك حرف است، به نفع تو آن وقتی است كه تو آن من را كنار گذاشته باشی، آن وقت به نفع تو خواهد بود، آن وقت آن حرف ولی خدا در تو آن تاثیری را كه باید بگذارد می‌گذارد، و الا نیم ساعت كه سهل است، سه ساعت هم آن ولی خدا حرف بزند، تو فقط در این فكری كه این حرفش به كجای او می‌خورد، آنجایی كه به نفع است، به آنجا می‌خورد. این فایده‌ای ندارد، این آمادگی نیست، اگر انسان با این آمادگی وارد ماه رجب و شعبان بشود با سایر ایام فرقی نمی‌كند.