تأثیر تغذیه بر سلوک الی اللَه

 نگو این كه دیشب بوده حالا اینجا هر كاری می‌خواهم بكنم، نه! یكی است، شب و روز یكی است، اگر این كار را در روز انجام دادی این باعث می‌شود كه در شب بعد هم برای تو باز پیدا بشود، مراقبه در روز باعث ورود واردات و نفحات در شب بعد خواهد شد، مراقبه در روز، لذا اگر در روز مراقبه نداشته باشد آن شب خبری نیست، فایده‌ای ندارد، خودش را بكُشد، صد ركعت نماز هم بخواند، فایده‌ای ندارد، چرا؟ چون در روز در قلبش را بسته بود، وقتی قلب درش بسته باشد این واردات می‌خواهد از كجا بیاید؟ این قلبش را بسته، گرفته شده، با این خلافی كه انجام داده، با این حرفی كه زده، با این مطلبی كه موجب اذیت غیر شده، با این حرفش كه موجب تكدر خاطر غیر فراهم شد، همین كه دل او گرفت دل این بسته شد، حالا برو بازش كن، چی كارش می‌كنی؟ برو بازش كن.

 دل كه بسته شود شب كه می‌خواهی بخوابی با دل بسته می‌خوابی، فایده ندارد آن شب، می‌گوید بگذار برای شب بعد آن شب دیگر رفت، اینها همه با هم مرتبط است، اینها مثل ظروف مرتبطه‌اند، آبی كه در یكی می‌ریزی در آن هم می‌رود، اینطور نیست كه بماند فقط منحصر به این باشد، ظروف مرتبطه با همدیگر ارتباط داردند، یك دلی را كه از خودت می‌رنجانی بدان این دل باعث شده دل خودت هم كارش گیر پیدا بكند. یك حرفی كه می‌زنی و این حرف یك تبعاتی ایجاد خواهد كرد برای دیگران تا وقتی كه این تبعات همینطور وجود دارد این دل تو هم به دنبال آن تبعات متاثر خواهد بود.

 وقتی كه انسان یك حرف می‌زند، دیگر تبعاتش در اختیار او نیست، آدم از اول نباید بگوید، از اول نباید این باب را باز كند، ولی وقتی این حرف را زد این حرف می‌رود، به گوش او می‌رسد، از گوش او می‌رود به گوش دیگری می‌رسد، از گوش او به گوش دیگری، همینطور افراد روی این قضیه برحسب گنجایش خودشان و برحسب سعه وجودی خودشان و برحسب گذشت و عدم گذشت خودشان افراد مختلف هستند می‌رود و در نفسشان می‌ماند حالا تاچه وقت بیرون بیاید خدا می‌داند! تا وقتی كه این حرف اثرش در نفس اوست این گرفتار است، گرفتار است! خب نگوید، بابا [اصلا] نگو، آدم نگوید، نگوید و راحت باشد. چرا یك حرفی بزنیم كه ای داد بیداد! عجب حرفی زدم حالا این شنید، حالا بیافتد دنبال آن كه به گوش او رسیده یا نرسیده، آقا می‌خواستی از اول نگویی! پس این مراقبه‌ای كه می‌گویند حرفی كه می‌خواهی بزنی قبل از آن فكر كن، برای چه وقت است؟