تأثیر تغذیه بر سلوک الی اللَه

 اللَه علیه و آله همین‌طور، شبی سه مرتبه بلند می‌شدند برای نماز، خب چطور می‌تواند یك شخصی با معده ممتلی‌ء [پُر] بخواهد برخیزد، خب ساعت هم زنگ هم بزند بلند نمی‌شود، مرحوم آقا می‌فرمودند: كه پیش یكی از بزرگان، از شاگردان مرحوم قاضی صحبت می‌كردند، گفته بود كه باید حداقل دو ساعت به اذان بلند شوی برای نماز، ایشان گفته بودند كه بسیار خب ما حالا ساعت‌مان را برای این منظور كوك می‌كنیم، گفته بود كه مگر شما ساعت هم كوك می‌كنید برای نماز؟ مگر شما برای بلند شدن ساعت كوك می‌كنید؟ حالا ما ساعت كه هیچی! اصلًا نمی‌شنویم، تازه هم اگر بشنویم، یك دست هم می‌زنیم روی زنگش كه بخوابد: بابا چه خبرته! فهمیدیم دیگر! فعلا گیج و منگ هستیم! خب این گیجی از كجا آمده؟ كسی كه ساعت یازده شب شام بخورد، دوازده بخورد خب معلوم است باید یك مشت هم روی آن ساعت بیچاره بكوبد كه صدایش ساكت بشود، امّا اگر شام را اول شب می‌خورد، ساعت هفت و هشت شام می‌خورد و آن هم یك غذای مختصر، اصلًا نیاز به ساعت نیست انسان خودبخود بلند می‌شود.

 اینها چیزهایی است كه دستور می‌دادند منتهی حالا دیگر این مطالب كم كم جزو منسیات و جزو مطالب فراموش شده و به همین چیزها انسان تصورات دیگری دارد، در حالتی كه بسیاری از مطالب و حالاتی كه برای سالك عارض می‌شود و واردات قلبیه او در شب اتفاق می‌افتد و ما از این نكته غافلیم، خیال می‌كنیم در روز اتفاق می افتد، روز برای مراقبه است، شب برای مراقبه نیست، روز است كه انسان باید مراقبه داشته باشد، روز است كه انسان باید دهنش را ببندد هر حرفی را نزند، روز است كه انسان باید در ارتباط با دیگران مواظب باشد كه خلاف نكند، شب كه دیگر كسی نیست، شب همه گرفته‌اند و خوابیده‌اند چه كسی را می‌خواهد اذیت كند؟ راجع به چه كسی می‌خواهد حرف بزند؟ همه خوابیده‌اند، در روز انسان در ارتباط با دیگران باید از بعضی از حقوقش بگذرد، وقتی یك خلافی را می‌بیند باید دم برنیاورد، مقابله نكند، مثل كاری كه او انجام می‌دهد او همان عمل را پاسخ نگوید این برای روز است، در روز انسان در ارتباط با دیگران باید مراقبه داشته باشد، شب برای واردات است.