توجه به ظواهر، موجب دوری از معنویات

 بشود.

 همه اینها در كیفیت نگرش انسان و تفكر انسان اثر مستقیم دارد، همه اینها اثر مستقیم دارد، مخصوصاً نسبت به بعضی از اعضاء كه در اینجا بزرگان از علوم غیرطبیعی و غیرعادی مطالبی دارند، دیگر اینجا جایش نیست. توجه فرمودید؟

 لذا امام صادق علیه‌السّلام می‌فرمایند: كه نباید معده را امتلاء كرد، پر كرد، انسان از اول كه می‌خواهد غذا را شروع كند نگاه كند ببیند خب چه چیزهایی برای او مفید است، به همان مقداری كه لازم می‌بیند از همان اشیائی كه هست آن سهم خاص را برمی‌دارد و می‌گذرد، به همان مقدار، نه اینكه حالا نسبت به یك چیزی زیاده‌روی بكند بعد بگوییم كه خب حالا این برایش بهتر بود بخواهد آن هم جبران كند بعد ببیند نه آن هم كه آنجا تشریف دارد، آن هم فرض بكنید كه خیلی برایش خوب است و مناسب است و حالا نخورد، نمی‌دانم ملاحظه صاحب منزل بكند یا رفیقش را بكند یا ملاحظه پزنده كه با قهر، غضب، عتاب و خطاب غلاظ و شداد روبرو نشود. علی كل حال، باید ملاحظات را گاهی كرد وگرنه به صرفه نیست، انسان بخواهد این ملاحظاتی را انجام بدهد دیگر پدر خود بیچاره‌اش درمی‌آید، در حالی كه خب از كیسه‌اش رفته، حالا تا كی دوباره این مسئله برگردد، این یك قضیه.

 طبق تجربه‌ای كه ثابت شده و توصیه‌ای كه بزرگان فرمودند: این مسئله این نیست كه فقط در همان لحظه پیدا بشود، این یك تاثیری می‌گذارد در درازمدت، یعنی فقط این نیست كه فرض كنید كه حالا آن شب یك همچنین قدرتی از انسان سلب می‌شود، یك همچنین حالی، فردای او هم دستخوش همین تاثیر خواهد بود، پس فردای او هم احتمالا باز همین طور باشد، البته هر چه دورتر می‌شود اثرش كمتر می‌شود ولی بالاخره خواهد بود، مشئله این است.

 لذا انسان باید یك روش متعارف و عادی و طبیعی در پیش بگیرد، آن مقداری كه برای او مفید است آن مقدار را باید انجام بدهد و بقیه آن را باید ترك بكند و نگذارد كه نفس و هوا بر او غلبه كند، این یك مطلب راجع به این حدیث شریف.