میزان اهتمام افراد پیرامون مسائل کلی و جزئی در سیر إلی اللَه

شنیدم یك بنده خدایی در یك كشوری غیر ایران، یك عمامه مرحوم حداد، مرحوم آقا به ایشان داده بودند عمامه سبزشان را، یك عمامه سبزی نمی‌دانم سبز یا سیاه. حالا این گذاشته روی طاقچه، در یكی از همین كشورها، آن‌وقت جلسه هم دارد و فلان دارد، افراد كه می‌آمدند؛ به آن‌ها می گفت كه عمامه را آقا به من‌دادند، این عمامه را، این از آقاست.

چند نفری بودند خلاصه وقتی این حرف را به من زدند البته این‌جا جایش نیست بنده یك پاسخی دادم، گفتم اگر قرار است این عمامه كه انتصاب به آقا داشته باشد باعث شرف بشود آن‌وقت پس بنابراین دیگر روی خیلی چیزها می‌شود حساب كرد! حالا بماند.

خب توجه كردید؟ در حالی كه الآن من خودم می‌بینم كه هستم، چی هستم، چقدر نزدیكم، چقدر دورم، چقدر گیر دارم، خودم بهتر [می دانم‌]، نیازی ندارم به این‌كه بردارم با نشان دادن عمامه پدرمان بله خب چیزهایی هست پیراهن و شلوار پدرمان و این‌ها كه مثلًا ما این را داریم، ما این را این‌جا داریم، این‌هایی كه تو داری چقدرش به دردت می‌خورد، چقدر از این‌ها را در قبرت می‌گذارند، كه اگر در قبر هم بگذارند برایت فایده‌ای ندارد، نتیجه‌ای برایت ندارد.

ملائكه كه نمی‌آیند نگاه به لباس كنند، ملائكه می‌آیند نگاه به عقلت می‌كنند، نگاه به دینت می‌كنند، نگاه به فهمت می‌كنند، نگاه به عملت می‌كنند، به آن‌ها نگاه می كنند، مگر سر ملائكه نكیر و منكر را می‌توانی گول بزنی؟ می‌گوید نگاه كنید لباس ولی خدا را من كفن كردم، لباس ولی خدا به تو چه مربوط است. كفن كردی؟ خب آن تن اون، چه ربطی به تو دارد، بی‌خود كردی كفن كردی!. من عبای ولی خدا الآن زیر سرم است، گذاشتم زیر سرم، روی این خوابیدم، می‌گویند عبای ولی خدا بوده تو را چه صَنَم؟ به تو چه كه حالا این عبای ولی خداست. توجه می‌كنید؟