نحوۀ تداوم مراقبه در زندگی انسان

 این غلط است كه ما این‌طور بخواهیم مطلب را بیان بكنیم. نمازی را كه ما می‌خوانیم طلب خودمان را، بدهی خودمان را به خدا صاف نمی‌كنیم، نه! نمازی را كه می‌خوانیم خود را به جلو می‌بریم، نه این كه بدهی به خدا را ما صاف كنیم، خدا طلبی از ما ندارد كه بخواهیم حالا بدهی‌مان را با او صاف كنیم: خدایا بیا نماز ظهر و عصرم را خواندم، تمام شد دیگر! حرف دیگر هم داری؟! این هم نمازمان را دیگر انجام دادیم، سر سال خمس‌مان را هم دادیم دیگر، مگر حرف دیگر هم داری؟! زكات است، زكات را هم دادیم، یك حج هم می‌رویم انجام می‌دهیم خلاصه به زور و زحمت و نقّ و نوق و بالا و پایین و بالاخره آن حج را هم به جا آوردیم ...

 با این دیدگاه بخواهیم نگاه بكنیم اینها هیچ تأثیری ندارد، یا اینكه تأثیرش كم است. وقتی كه ما می‌خواهیم به نماز برخیزیم، باید فكر این را بكنیم كه الآن بدن ما آبش كم شده، نیاز به آب دارد، باید الآن یك لیوان آب را بخوریم تا اینكه ترمیم كند، و الّا ممكن است كه موجب ضرر برای ما شود.

 وقتی كه می‌خواهیم به عبادات برخیزیم، به امور وقتی كه می‌خواهیم بلند شویم، باید نگاه كنیم این نفس‌