مرتب سازی:
نحوۀ تداوم مراقبه در زندگی انسان
7توجه میكنید؟ خب حالا انسان بیاید و بر یك اساسی یك مسئلهای را به آن بخواهد توجه كند، بعدا معلوم بشود كه مسئله به این كیفیت نبوده: خسرالدنیا و الآخرة.
چون مطلب را متقن نگرفته، به نحو اتقان مطلب را درنیافته، آن دقتی كه باید داشته باشد، آن دقت را نكرده؛ خب دیگر كاری برنمیآید از دستش، وقت گذشته، عمر گذشته و آن مقدارِ پانزده سال، هفده سال، بیست سال، ده سالی كه از عمر او رفته است، آن مقدار دیگر مابهإزایی ندارد. بله، بعدا بخواهد سعی كند، تلاش كند، برگردد، آن حساب خودش را دارد؛ این ده سال دیگر مابهازا ندارد، عوض ندارد كه بخواهد انسان بیاید جایگزین كند. درست؟
مراقبه این است كه انسان بیاید و آنچه را كه به تشخیص او در راستای صلاح اوست، آن را اعمال كند؛ به این میگویند مراقبه. بزرگان به این مطلب تذكر دادهاند. هر مقدار كه انسان نسبت به این مسئله بپردازد، خودش برده، هر مقدار كه نپردازد از كیسه خودش رفته. این یك مطلب خیلی اشتباهی است كه میگویند كه فرض بكنید كه میگویند: ما نمازمان را خواندیم از عهده دِین بربیاییم!
انگار انسان به خدا بدهكار است، فرض بكنید وقتی كه نماز میخواند از عهده دِین برمیآید!
ما این كار را كردیم كه از عهده دین بربیاییم! ما این عمل را انجام دادیم تا بدهیمان را با خدا صاف كنیم! ما این كار را كردیم تا اینكه دیگر با خدا حساب نداشته باشیم! ...
خدا كه با كسی حساب ندارد عزیز من! خدا كه از كسی طلب ندارد! خدا از كه طلب دارد؟! آنكسی كه مستغنی و غنی بالذّات هست، آنكسی كه در وجود خود به صفت صمدیت، یعنی هیچ نقطه خالی در این ذات وجود ندارد، در این حیثیت وجود ندارد تا اینكه بخواهد آن نقطه خالی را از سایرین به دست بیاورد و پُر كند و ترمیم كند، او چه طلبی از ما دارد؟ چه طلبی از ما دارد؟ هیچ!