نحوۀ تداوم مراقبه در زندگی انسان

 نیست، و اصلا از بعضی فقراتش من كه نمی‌توانم درك صحیحی داشته باشم، الهی انا الفقیر فی غنای، فكیف لا اكون فقیراً فی فقری؛ من معنای این را نمی‌فهمم چیست و به چه جهتی گفته می‌شود. حالا این چه غنایی است؟ چه فقری است؟ آیا امام علیه السلام این فقر ظاهری را فقر به حساب می‌آورد؟ خلاصه دعا را نباید اضافه كرد.

 در نسخه اصلی كه مربوط به سیدبن‌طاووس هست، در آن نسخه‌های اصلی این زیادی دعا وجود ندارد. فقط در یك نسخه این زیادی است و این هم از كارهای بسیار اشتباه و غلطی است كه این افراد انجام می‌دهند، همیشه هم بوده، الآن هم هست؛ الآن هم هست. همین كم و زیاد كردن‌ها، همین حذف و زیاده كردن‌ها، و تراشیدن و نمی‌دانم سانسور كردن و این‌ها، خب واقعا خلاف است، این‌ها همه خیانت است، خیانت است.

 كلام امیرالمؤمنین علیه السلام و وصیت‌نامه حضرت را بگیریم و یك مقدارش را از پیش خودمان حذف كنیم، و بعد شروع كنیم ترجمه كردن؛ خب این خیانت است.

 یا سایر مطالب دیگر، این‌ها چیزهایی است كه متأسفانه بوده و هست. آن خطّاط، آن شخص، بنابر سلیقه خودش می‌آمد و دعا را برمی‌داشت و یك دعای دیگر به آن فقرات اضافه می‌كرد، كه این خودش فصل خیلی مفصّلی دارد. در حالتی كه مطالب امام فرق می‌كند، حال امام، سخن امام، كلام امام، تفاوت می‌كند و انسان نباید تصرف كند. این دعا را مشخص است كه وقتی كه حضرت به یا ربّ یا ربّ می‌رسند، دیگر مطلب تمام است، یعنی هرچه سخن است گفته‌اند و هرچه باید به خداوند عرض كنند، عرض كرده‌اند؛ دیگر این یا ربّ یا ربّ می‌آید تمام می‌كند و بعد هم مسئله تمام است.

 و در این رساله‌ای كه اخیرا بنده راجع به نوروز دارم می‌نویسم، راجع به این مسئله حذف و تغییرها یك مقداری توضیحاتی داده‌ام كه چطور آن شخص كاتب وقتی یك كتابی را كه متعلق به یكی از بزرگان است را می‌خواهد استنساخ كند، برمی‌دارد از خودش اضافه می‌كند، و دیگری خیال می‌كند كه این به خود كتاب مربوط است و به اصل خود كتاب ارتباط دارد و بعد هم یك اشكالاتی پیدا می‌شود.