نحوۀ تداوم مراقبه در زندگی انسان

 برایت پیدا می‌شود، هان! آن موقع من شروع می‌كنم كف زدن! به به به! این نبی‌اللَه را هم خلاصه گیرش انداختم!

 البته شیطان دنبال ما نمی‌آید ها! ما دنبال شیطان هستیم! شیطان نیاز ندارد دنبال ما بیاید، ما خودمان الحمدلله جلوتر از شیطان می‌رویم او دنبال ما می‌آید! می‌گوید بابا بایست اینطوری هم نمی‌خواهم اغوایت كنم! این‌طوری هم ... خیلی داری تو مایه می‌گذاری اضافه بر برنامه!

 این شیطان سراغ انبیاء می‌رود، سراغ اولیاء می‌رود، سراغ آن‌ها می‌رود. سراغ ما نمی‌آید، بی‌خود گردن شیطان نیندازیم، همه را خودمان می‌خواهیم. می‌گفت شیطان را بدنام نكن، بی‌خود گردن شیطان نیندازیم.

 درست شد؟ آن پیغمبر دید هان! خوب جایی خلاصه شیطان ...

 گفت بر من كه بروم دیگر از آن آش‌ها بخورم.

 شیطان گفت بر من هم [لعنت‌] كه دیگر بیایم كسی را نصیحت كنم. آمدیم یك چیزی بگوییم او گرفت و خلاصه دكان دستگاه ما كساد شد. دلمان خوش بود كه اقلّاً با یك آش خوردن از آن حالت توجهش كم می‌شود.

 خلاصه خیلی مطلب دقیق است، مطلب خیلی دقیق و حساس است دیگر.

 خب ایام ماه ذوالحجّة نزدیك است و آن ماهی است كه از خصوصیات و آثارش پیداست كه فضای این ماه، مخصوصاً آن ده روز اولش، عجیب فضای توحیدی است. یعنی حال و هوای این چند روز، همین‌طور توحیدی است و اشتداد پیدا می‌كند تا اینكه اختتام و نهایت شدتش دیگر می‌رسد به روز دهم كه روز عید قربان است.

 اذكاری كه در این دهه هست، همان اذكار مستحبی است كه از امیرالمؤمنین علیه السلام وارد شده است: لاإله‌الّا اللَه عدد اللیالی و الدهور ...، قبلا هم خدمت رفقا عرض كرده‌ام كه این اذكار را خوب است كه انسان حدّاقل یك مرتبه و بهتر است ده مرتبه و با تأمّل بخواند، با دقّت بخواند، و رویش فكر كند كه این لا اله الّا اللَه، عددَ اللیالی و الدّهور یعنی چه؟ لا اله الّا اللَه عدد لمح العیون، این چشم را كه می‌زنیم یعنی چه؟ این لا اله الّا اللَه كه مثلا حضرت می‌فرماید به اندازه شَعر، به اندازه وبر، به اندازه شوك، به اندازه شجر، به اندازه رمل‌ها، به اندازه قطره‌ها، به اندازه دریاها، این یعنی چه؟ این چه حقیقتی است كه به این تعابیر امام علیه السلام برای ما بیان می‌كند. خیلی اذكار، اذكار عجیبی است و خوب است كه انسان روزی ده مرتبه در ماه ذوالحجه این‌ها را بخواند.