نحوۀ تداوم مراقبه در زندگی انسان

 در آن حركتی كه دارد، در آن سیری كه دارد نیازمند انجام این عمل و عبادت است. بیماری است كه باید در سر ساعت قرصش را بخورد، بیماری است كه در سر ساعت باید آنتی‌بیوتیك‌اش را بخورد. اگر نخورد، آن میكروب می‌آید مقاوم می‌شود در بدن او، و بعد دیگر با آنتی‌بیوتیك درمان نمی‌شود، آن‌وقت باید او را جراحی كرد؛ چون مقاوم شده، توجه كردید؟

 این دیدگاه را ما باید در انجام مسائل عبادی و سایر امور غیر عبادی بیاوریم. خدا از ما طلب ندارد، خدا ترس ندارد، خدا ترس ندارد كه به خاطر ترس از خدا انسان بخواهد یك عملی را انجام بدهد، خدا كجایش ترس دارد؟

 این كه در آیه داریم‌ الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَه وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَه‌¹ می‌دانید معنایش چیست؟ یا مثلا يَخافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ‌² یا مثلا إِنَّ الَّذِينَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ‌³ این خشیة به خود ما برمی‌گردد، نه به خدا! خوف به خود ما برمی‌گردد نه به خدا. یعنی این وجودی كه الآن دارای این منقصت است، این وجود، این وقتی كه در روز قیامت نگاه می‌كند و می‌بیند چه كلاهی سرش رفته كه در این دنیا می‌توانسته این منقصت را نداشته باشد، حالتی برای او پیش می‌آید كه آن حالت جهنم او خواهد شد، آن حالت برای او سوزش درون خواهد بود.

 وقتی كه انسان از این دنیا می‌رود و می‌بیند عجب! راهی بود كه خدا قرار داده و آن را باید می‌آمد، همان‌طوری كه در این دنیا خدا شصت سال در پرونده‌اش نوشت، همین‌طور بعد از این دنیا هم خدا برای او این را در نظر گرفته، منتها در دنیا شصت سال، در اینجا به اضافه بی‌نهایت! خیلی خب، حالا می‌بایستی این شصت سال را تو در این قضیه خرج می‌كردی، این نفس را می‌بایستی به كمال می‌رساندی، نفس را می‌بایستی درست می‌كردی، نفس را می‌بایستی به كمال می‌رساندی، آنچه را كه گفته بودند می‌بایستی به آن ترتیب اثر می‌دادی، بیرون می‌آمدی، از آن انانیت و از آن نفسانیت بیرون می‌آمدی.