نحوۀ تداوم مراقبه در زندگی انسان

اذكاری كه در این دهه هست، همان اذكار مستحبی است كه از امیرالمؤمنین علیه السلام وارد شده است: لاإله‌الّا اللَه عدد اللیالی و الدهور ...، قبلا هم خدمت رفقا عرض كرده‌ام كه این اذكار را خوب است كه انسان حدّاقل یك مرتبه و بهتر است ده مرتبه و با تأمّل بخواند، با دقّت بخواند، و رویش فكر كند كه این لا اله الّا اللَه، عددَ اللیالی و الدّهور یعنی چه؟ لا اله الّا اللَه عدد لمح العیون، این چشم را كه می‌زنیم یعنی چه؟ این لا اله الّا اللَه كه مثلا حضرت می‌فرماید به اندازه شَعر، به اندازه وبر، به اندازه شوك، به اندازه شجر، به اندازه رمل‌ها، به اندازه قطره‌ها، به اندازه دریاها، این یعنی چه؟ این چه حقیقتی است كه به این تعابیر امام علیه السلام برای ما بیان می‌كند. خیلی اذكار، اذكار عجیبی است و خوب است كه انسان روزی ده مرتبه در ماه ذوالحجه این‌ها را بخواند.

روزه بسیار بسیار مستحب است در این دهه و همین‌طور دعای روز عرفه كه بسیار دعای عجیبی است؛ همین‌طور روزه روز عرفه. ولی اگر روزه باعث ناتوانی بشود كه انسان از دعا بماند، دعا ارجحیت دارد، و دعا عرفه بسیار بسیار دعای عجیبی است. البته آنچه كه در مفاتیح است، یك زائدی هم دارد و آن زائد، جزو دعا نیست، و دعای آن حضرت با همین یا ربِّ یا ربّ تمام می‌شود. آن زائد زیادی است و به نظر بنده قطعا از دعا نیست، و اصلا از بعضی فقراتش من كه نمی‌توانم درك صحیحی داشته باشم، الهی انا الفقیر فی غنای، فكیف لا اكون فقیراً فی فقری؛ من معنای این را نمی‌فهمم چیست و به چه جهتی گفته می‌شود. حالا این چه غنایی است؟ چه فقری است؟ آیا امام علیه السلام این فقر ظاهری را فقر به حساب می‌آورد؟ خلاصه دعا را نباید اضافه كرد.

در نسخه اصلی كه مربوط به سیدبن‌طاووس هست، در آن نسخه‌های اصلی این زیادی دعا وجود ندارد. فقط در یك نسخه این زیادی است و این هم از كارهای بسیار اشتباه و غلطی است كه این افراد انجام می‌دهند، همیشه هم بوده، الآن هم هست؛ الآن هم هست. همین كم و زیاد كردن‌ها، همین حذف و زیاده كردن‌ها، و تراشیدن و نمی‌دانم سانسور كردن و این‌ها، خب واقعا خلاف است، این‌ها همه خیانت است، خیانت است.