اعتراف به خطا و اشتباه و تاثیر آن در رشد و تکامل

ما كه در مدتی كه محشور بودیم، نه شنیدیم و نه دیدیم، و نه از مرحوم آقا یك همچنین چیزی به نظر می‌رسید؛ ابدا! خب نشان می‌داد حالشان.

یك دفعه شد كه آقای حداد به مرحوم آقا بگویند كه آقای آسیدمحمدحسین شما چه نظری صلاح می‌دانید؟ بنده كجا سكونت اختیار كنم؟ كربلا بروم، نجف بروم، ایران بیایم، یا اینكه چه كنم ...

ولی مرحوم آقا به دستور كی از طهران به مشهد هجرت كردند؟ به دستور آقای حداد! مرحوم آقا به دستور كی از نجف به ایران هجرت كرد؟ به دستور آقای حداد! مرحوم آقا به دستور كی دخترش را به دامادی بعضی‌ها درآورد؟ به دستور آقای حداد! مرحوم آقا به دستور كی رفقا را می‌پذیرفت و یا نمی‌پذیرفت؟ به دستور آقای حداد بود.

تا به حال شد یك دفعه آقا بگویند كه: آقا این شخصی كه دارد می‌آید منزل شما به نظر من صلاح نیست بیاید، شما این را قبول نكن! یك بار اتفاق افتاد؟ یك بار این قضیه اتفاق نیفتاد، تا آخر عمر.

پس چرا ما داریم می‌گوییم كه این‌ها رفیق بودند، و اینها استاد [و شاگرد] نبودند؟ این رفاقت، بالاتر از مرتبه [شاگردی‌] است. آن امیرالمؤمنینی كه دارد می‌گوید پیغمبر برادرم بود، كی دستور می‌داد و كی دستور را می‌پذیرفت؟ مگر همین امیرالمؤمنین نبود كه فرمود كُنتُ اتَّبِعُهُ اتّبَاعَ الفَصِيلِ اثَرَ امِّه، مانند بچه‌شتر به دنبال‌پیغمبر بودم و قدمم را جای قدم پیغمبر می‌گذاشتم. در هر روز هزار باب از علم برای من می‌گشود كه از هر باب هزار بابِ دیگر علم گشوده می‌شد. سخنان ملائكه را می‌شنیدم و چه و چه حضرت در آنجا می‌گویند.

خب بفرمایید ببینم این برادر كه دارد خطاب می‌كند رسول خدا برادر من بود، آیا تا آخر عمر یك دستور به این برادرش داد؟ بگوید: رسول خدا شما بروید از امشب در سجده، این ذكر را بگویید به نظر من بهتر است! حضرت بگویند بسیار خب یا علی من از امشب می‌آیم این را می‌گویم!