اعتراف به خطا و اشتباه و تاثیر آن در رشد و تکامل

شما كه معنای رفاقت را نمی‌فهمید، چرا می‌آیید می‌گویید؟ اگر می‌گویی پس برو از كسی كه می‌فهمد سؤال كن، بپرس، تا اشتباه پیدا نشود و بین مطالب بزرگان و مطالبی كه می‌گویید تناقض پیدا نشود. آن رفاقت از هزار استادی بالاتر است. چون بالاخره در استادی یك جنبه تغایری وجود دارد، و دارد از او اطاعت می‌كند، دارد از او دستور می‌گیرد ولی این اصلا دستوری را احساس نمی‌كند، دوئیتی را اصلا احساس نمی‌كند.

یك وقت من حالا صحبت به اینجا كشیده شد، عیبی ندارد از مرحوم آقا سؤال كردم اواخر حیاتشان بود گفتم آقا تا به حال شده شما پای آقای حداد را ببوسید؟

ایشان گفتند: نه خیر.

من گفتم: چرا؟ (آخر ایشان اجازه نمی‌دادند كسی پایشان را ببوسد، به هیچ‌وجه).

یك عبارتی ایشان به من گفتند كه من هنوز كه هنوز است دارم روی آن فكر می‌كنم، بعد از گذشت سال‌ها. گفتند: من بین خودم و بین ایشان حالتی را احساس می‌كردم كه نمی‌خواستم با بوسیدن پا از آن مرتبه تنزل پیدا بشود.

یعنی یك حالت وحدت. چون وقتی یكی می‌خواهد پای یكی را ببوسد حالت تواضع دارد دیگر، او می‌گوید من از تواضع هم گذشته بودم. كسی كه می‌خواهد پای كسی را ببوسد حالت چه دارد؟ تواضع دارد، یعنی خودش را پایین می‌داند و او را بالا می‌داند و می‌آید پایش را می‌بوسد. خب ما می‌دیدیم، آن افرادی كه در كربلا هستند، می‌آیند زانوی آقای حداد را می‌بوسیدند، همانطور كه نشسته بودند، می‌بوسیدند. ایشان هم كاری نداشت. افرادی كه می‌آمدند از شهرستان‌ها، البته نه همه‌شان، بعضی‌شان. ولی وقتی كه مرحوم آقا را می‌دیدم، می‌رفتند دست آقای حداد را می‌بوسیدند، خب ما هم بالتبع ...

خب یك دفعه اتفاق افتاد كه آقای حداد بیایند دست آقا را ببوسند؟ نه! چرا؟ خب همیشه آقا دست آقای حداد را می‌بوسیدند، خب ما هم می‌دیدیم. یك دفعه اتفاق افتاد كه آقای حداد بیایند بگویند آقای آسیدمحمدحسین! شما به من چه دستوری می‌دهید؟ ذكر یونسیه را چند دفعه بگویم؟ یا غیر از این یونسیه دستور دیگری دارید كه من انجام بدهم؟