اعتراف به خطا و اشتباه و تاثیر آن در رشد و تکامل

گفتم: خب، سراپا سمعیم و بصریم همینطور! سراپا سمعیم و بصریم!

گفت: به این دلیل، این اتهام شما و این اشكال شما وارد نیست.

گفتم: بنده هم می‌گویم به این دلیل، وارد است. طرف یكدفعه ماند! جواب بده، چرا ساكت ماندی؟ توقع داشتم یك چند دقیقه‌ای با هم كلنجار برویم، ور برویم، چطور شد؟ یكدفعه دیدم وارفت بنده‌ خدا! گفتم خب حالا ثانیاًش را بفرمایید!

گفت: خب ثانیا، شما اینجا اینطوری گفتید.

گفتم بله، این را گفته‌ام، این هم دلیلش.

دیدم دوباره ماند بنده خدا ماند، گفتم اگر قرار است بقیه موارد این‌طور باشد، به خودتان زحمت ندهید! اگر به همین راحتی است چرا این همه شما رنج سفر تحمل فرمودید، و از كجا به كجا آمدید، من خیال كردم بالاخره یك حسابی، كتابی هست. با دو كلمه ما شما ماندی، این كه نشد!

خلاصه سومی، ولی خب بالاخره در چهارمی، البته به بقیه موارد نرسید دیدیم كه یك خرده‌ای، یك خرده‌ای جای كلنجار هست و دو سه دقیقه‌ای با هم صحبت كردیم و بحث كردیم، دیدم نمی‌خواهد قبول كند، در آخر گفت نمی‌گویم كه این كاری كه من كردم باطل است، ولی حرف شما أصحّ است. بطلان كارش را نپذیرفت. گفتم باشد، شما همان اصح را قبول كن. مگر نمی‌گویی اصح است؟ خیلی خب، چه اشكالی دارد؟ مطلب شما صحیح ولی این اصح را بپذیر.

خب صحبت تمام شد و خداحافظی كردیم. بعد از یك مدتی یك نامه‌ای برای من آمد، دیدم عجب، عجب، تمام آن جلسات، تمام آن صحبت‌هایی كه شده، تمام آن‌ها اثر عكس پیدا كرده. ببینید، اینجا باید خدا دست آدم را بگیرد. اثر عكس. بابا آنچه كه من گفته بودم كه ثابت شد، پس این نامه چیست؟! اگر حرف شما ثابت می‌شد، و اتهام من باطل می‌شد خب یك چیزی، ولی وقتی ثابت شد به شما كه این مطالبی كه من می‌گویم درست بوده، پس این نامه را شما برای چه نوشتید؟!