امکان وصول به أعلی درجۀ کمال برای جمیع افراد بشر

خلاصه در هر حالی چه در مرحله صعود و چه در مرحله بقا امام علیه‌السلام امام است. او جلودار است و انسان باید مطیع و مُنقاد او باشد. این نفس مندك می‌شود در نفس امام و از نفس امام است كه می‌گیرد و در هر حال ریزه‌خوار سفره معصوم علیه‌السلام است. این قضیه، قضیه امام است، معصوم به این می‌گویند، امام به این می‌گویند، توجه كردید؟ این است قضیه! یعنی در هر مطلبی، در هر رتبه‌ای كه شما بخواهید تصور بكنید باید در آنجا نگاه كنید ببینید كه معصوم چه فرموده، وقتی كه معصوم یك حرفی را می‌زند كه دیگر نیازی به حرف این و آن نیست! باید ببینیم عصمت چه گفته، امام علیه‌السلام چه فرموده، پیامبر چه فرموده.

آن‌وقت در این دعا ما می‌خوانیم‌ اللَهمّ أَدْخِلْنِي فِي كُلّ خَيْرٍ أَدْخَلْتَ فِيهِ مُحَمّداً وَ آلَ مُحَمّدٍ خیلی عجیب است، یعنی در هر مرتبه‌ای از قرب كه آنها را وارد كردی ما را در آن مرتبه ببر! قضیه چیست؟! یعنی اگر پیغمبر الان دارد آب می‌خورد همان آب را به ما هم بده، همان آب، نه یك آب دیگر، نه یك كوزه دیگر، نه یك فرض كنید حوض دیگر، همان آب، اگر پیغمبر دارد الان شربت می‌خورد همان شربت را به ما هم بده، اگر پیغمبر الان دارد غذا می‌خورد همان را بده، هر چه را دارد انجام می‌دهد همان را به ما بده، آن علمی را كه الان دارد به او افاضه می‌شود همان را به ما بده، آن قدرتی كه دارد به او افاضه می‌شود همان را به ما بده، آن بهاء و بهجت و نورانیتی كه سراسر وجود او را گرفته همان نورانیت را به ما بده.

البته خب سعه فرق می‌كند، سعه و ظرفیت فرق می‌كند، ولی همان است نه شی‌ء دیگری، توجه می‌فرماید چه عرض می‌كنم؟ الان این تُنگ آب این‌قدر سعه دارد این لیوان هم این‌قدر سعه دارد ولی آب این عین همین آب است و هیچ تفاوتی نمی‌كند. نه اینكه این آب یك لوله است و مربوط به یك سد است و آن یكی مربوط به سد دیگری است بگونه‌ای كه وقتی شما می‌خورید می‌بینید مزه‌اش فرق می‌كند، نه، یك آب است، یك ریشه است، یك منبع و یك عین است.