امکان وصول به أعلی درجۀ کمال برای جمیع افراد بشر

تصور این قضیه نمی‌شود مگر برای كسانی كه چشیده باشند و رسیده باشند و از این حقایق احساسِ شهودی و حضوری برای آنها شده باشد، آنها می‌توانند به این مطالب دسترسی پیدا كنند.

من در تجربه ارتباط با اولیاء الهی این مسئله را مشاهده كردم خود بنده و دیدم و لذا می‌توانم بگویم كه چطور این مطالبی كه راجع به ائمه اطهار، راجع به سیدالشهداء علیهم السلام گفته می‌شود از زبان بزرگان چه جایگاهی دارد و در چه وضعیتی هست. علی كل حال اسرار و رموزی را بزرگان در این زمینه مطرح كرده‌اند، خلاصه اینكه بی‌خود به آنها امام نمی‌گویند، حسابی هست، مسئله‌ای هست كه امام علیه‌السلام را امام می‌گویند، یعنی در هر مرتبه‌ای كه شما بخواهید در آن مرتبه یك انسان كامل را تصور كنید، می‌بینید این باید جلویتان باشد نه كس دیگری. در هر قضیه‌ای، در عدالت می‌خواهید تصور كنید، در رحمت، در بخشش، در گذشت، در انصاف، در عطوفت، در رأفت، در علم، در تقوا هر چه را كه می‌خواهید تصور كنید از حسنات و ملكات و فضایل، هر چه، در هر رتبه‌ای كه بخواهید بیایید، نمی‌توانید به یك ادراكی برسید، به یك دركی برسید، كه در آن درك خود را مستغنی از امام علیه‌السلام بدانید، این امكان ندارد، هر جا بروید می‌بینید امام جلوتر پا گذاشته است. در هر قضیه‌ای بخواهیم برویم می‌بینیم او جلوتر رفته، او جلوتر قدم برداشته است، باز به آنجا می‌رسیم می‌بینیم كه باز او جلوتر رفته است. خیلی عجیب است ها!، كه در هر رتبه‌ای می‌بینیم رتبه تودرتوی دیگری هست، رتبه بالاتری هست. همین‌طور تا اینكه انسان برسد به آن مرتبه فناء كه در آنجا دیگر ذاتی وجود ندارد كه بخواهد متابعت كند، بخواهد انقیاد كند، كه آن مرتبه، مرتبه فناء است، فنای ذاتی است، كه در آن مرتبه باز وقتی كه بقا پیدا می‌شود برای سالك، آن بقاء هم همراه با تجلی صفات و تجلی اسماء را در وجود امام علیه‌السلام به نحو اتم و اكمل مشاهده می‌كنید.