لزوم توجه سالک به زمان حال و عدم توجه به گذشته و آینده

 مرحوم آقا به بنده می‌فرودند: وقتی مجلسی است هر كسی در منزل است بیاید بنشیند. این می‌شود مثل او [امام علیه السلام‌] هر كه هست بیاید.

 هرچیزی در جای خودش باید مورد توجّه قرار بگیرد. بزرگان می‌فرمودند: این روش، این پایبندی به اصول را چه‌قدر در خود به وجود آوردی؟ یك دفعه تقّی به توقّی بخورد همه چیز یادمان می‌رود، یك بالا و پایینی بشود تمام فكر و ذهن و برنامه همه چیز عوض می‌شود، تا چشممان به یك مسئله بیفتد تمام ذهنیات تغییر می‌كند. این قضیه چیست؟ تا وقتی انسان به یك ظهور جاذب، حالا مال باشد، جمال باشد، زن باشد، مرد باشد، مُكنت باشد، حالا هر چه می‌خواهد باشد، قرار نگیرد، خب هنری نكرده است. هنر آنجا است كه انسان در یك همچنین مواردی و در یك همچنین خصوصیاتی با توجّه به شرایطی كه بر انسان حاكم است از مسیر این طرف و آن طرف نرود. یك شعری هست كه حالا راست و غلطش را نمی‌دانم می‌گویند:

 ما سوار تاكسی كه می‌شدیم روی شیشه جلو و عقب و یا این ماشینهای بزرگ می‌دیدم می‌نویسند.

 وقتی طرف آب پیدا كرد باید ببینیم چقدر شنا بلد است و الّا وقتی برای انسان آن زمینه پیدا نشود، دیگر چه امتحانی است؟ این دیگر چه امتحان و مسئله‌ای است؟. خدا هم برای همه پیش می‌آورد خیال نكنید، هم برای من هم برای شما و هر كس دیگر، برای همه مواردی پیش می‌آورد كه در آن موارد انسان می‌تواند خودش را محك بزند كه چند مرده حلّاج است. انسان باید از خدا بخواهد كه در آن شرایط ...

 مرحوم آقا می‌فرمودند: اگر نسبت به مبانی سلوك و نسبت به آن آموزه‌هایی كه گفته شده پایبند بودید، آن‌وقت آن حركت خود را می‌توانید ارزیابی كنی كه چه‌قدر موفّق بودی تا حالا و الّا خب بله! علاقه و عشق و محبت و بلند شدن برای نماز شب، بسته به حالات انسان بسته به شرایط محیط، خستگی، راحتی، خواب آدم درست باشد، غذای انسان چه‌طور باشد، فرق می‌كند.