اهمیت غنیمت شمردن عمر در به فعلیت رساندن قابلیت ها و استعدادات وجودی

 وجود ندارد، این شخص به این نقطه رسیده و به این مسئله رسیده است، از یك طرف. از طرف دیگر می‌داند خداوند در او این قدرت را قرار داده كه برسد. این را هم می‌داند. قدرتش هست، خدا قرار داده، در همه هم قرار داده. استعدادش را در همه قرار داده، قدرتش را در همه قرار داده. منتها خب از این قدرت و از این استعداد یك در میلیون استفاده می‌شود. یك در میلیون! یك در صد هزار استفاده می‌شود. تصوّر بر این است كه فقط با یك نماز خواندن و یك روزه گرفتن، امورات می‌گذرد دیگر، دیگر مسائل تمام است.

 یك در میلیون را داری خرج می‌كنی! نهصد و نود و نه هزار و كذا همه مانده. آنها همه در این موقعیت خودش دفن شده است. و الّا دو ركعت نماز خواندن چقدر مگر برای انسان خرج برمی‌دارد؟ دو روز روزه گرفتن مگر چقدر برای انسان مایه می‌برد؟ اتّفاقا خیلی هم انسان بدنش صحّت و سلامتی می‌یابد و خیلی خوب است، چند كیلو هم از او كم می‌شود. البته به شرطی كه ... بعضی‌ها روزه می‌گیرند چند كیلو هم اضافه می‌كنند.

 نه خب یك چند كیلو هم از او كم می‌شود، چه خوب بود یك روزه هم گرفتیم اقلّاً سبك شدیم ... خب این هم كه از نظر بهداشت خیلی خوب بود، خب دیگر چه می‌خواهیم؟ تازه دو قورت و نیم‌مان هم باقی است كه از خدا چقدر طلب داریم!

 یا نه، باید انسان آن استعداد خودش را به كار ببندد. استعدادهای درونی، آن قابلیت‌هایی كه می‌تواند او را عبور بدهد، از عالم نفس آن را بیرون بیاورد، كه نهصدهزارش مربوط می‌شود به كارهای باطنی، اصلا كاری به بیرون ندارد! كاری به بیرون ندارد! مطالب نفسانی، كارهای نفسانی، امورات نفسانی، انانیت‌ها، تقابل‌ها؛ اینها چیزهایی است كه انسان حاضر است خود را از دست بدهد، اما این‌ها را از دست ندهد! از اینها باید بگذریم.