مراد از احیای مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام

 در شب نوزدهم یا شب و بیست و یكم ماه مبارك رمضان كه مربوط به مصیبت امیرالمؤمنین علیه‌السلام بود وقتی همه در آن شور و آن حالت معنوی مصیبت و اینها بودند یك مرتبه این شعر را می‌خواند: ما خیلی تعجب می‌كردیم 

 تا این را می‌خواند اصلا یك دفعه مجلس یخ می‌كرد!

 آخر شما ببینید! حالا او قصدش قصد خوشی نیست، ولی همین یك شعر، یك دفعه چطور آن حال را تبدیل می‌كند به یك حال دیگر. یك دفعه مرحوم آقا فرمودند: برو به او بگو این چه شعری است كه می‌خوانی؟!

 ما هم رفتیم به او گفتیم این شعر را نخوانید، تو قصدت خوب است، دعاست، توجّه است، ولی هر سخن جایی و هر نكته مكانی دارد.

 شما كه این شعر را می‌خوانی، باید بدانید كه آن یك تأثیر مستمرّی كه بر مستمعین و بر مخاطبین هست، یك دفعه این آن را به هم می‌ریزد.

 لذا باید نسبت به این مسئله هم رعایت بشود و مجلس، مجلسی باشد كه حال انسان در آن مجلس متأثّر از محیطی كه غلبه می‌كند نباشد. و لذا این مسئله هم جای رعایت دارد.

 دیگر از مسائلی كه برای این ایام باید خدمت رفقا عرض بكنیم مطلبی به نظر نمی‌رسد و دیگر چیزی به نظر نمی‌رسد، حالا اگر چیزی به نظر رسید و فراموش كرده بودم ان‌شاءاللَه كه بعدا باز خدمت رفقا عرض می‌كنیم.

 امیدواریم كه خداوند همه ما را متوجّه كند و بتوانیم از این ایام مباركه و ایام مخصوصه، حظّ كافی و نصیب اوفی را ببریم، و بدانیم كه این یك سالی كه از ما گذشت، از آن ایام به این ایام، از آن محرّم به این محرّم، از آن مجالس و محافل كه در سال گذشته این موقع ما می‌رفتیم، شركت می‌كردیم و الآن دوباره ما را به آن مجالس به شركت در آن دعوت می‌كنند، چه‌قدر ما توانستیم جلو بیاییم؟ چه‌قدر خداوند توفیق داد كه ما در این زمینه حركت كنیم؟ چه‌قدر خودمان را به زهیر و عابس و حبیب و امثال ذلك نزدیك كردیم؟ به حرّ بن یزید ریاحی چه‌قدر خودمان را نزدیك كردیم؟ به این مكتب چه‌قدر خودمان را نزدیك كردیم؟ به مقام حرّ چه‌قدر خودمان را در این مدّت نزدیك كردیم؟ به روش و ممشای او چه‌قدر خودمان را نزدیك كردیم؟ چه‌قدر او را در دل خود می‌یابیم و وقتی به قلب و نفس خود مراجعه می‌كنیم، آیا آنها را در قلب خود مشاهده می‌كنیم یا افراد دیگری را؟ چه كسانی را در قلب خود می‌بینیم؟ خیلی مسئله مهم است!