مراد از احیای مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام

 اثرش كم است. آن اثری كه باید و شاید نیست.

 واقعا مجالس ذكر سیدالشّهداء مجالس احیاكننده است، انسان را زیر و رو می‌كند. یكی از رفقا می‌گفت در یك مجلس بودم، بعد یكی آمده بود، از من یك پولی می‌خواست، برای یك موردی. گفتم بیا همین الآن به تو بدهم، چون اگر از اینجا برویم یكی دو ساعت دیگر، شاید پشیمان بشوم! و شاید همین‌طور هم بود! شاید خودش را می‌شناخت ... یعنی حال و هوای مجلس، قلب را برمی‌گرداند، نفس را برمی‌گرداند، دل را برمی‌گرداند، فكر را برمی‌گرداند. این برای چیست؟ این برای جنود ملائكه است دیگر. جنود ملائكه وقتی می‌آید، نفوذ در قلب می‌كند، قلب را برمی‌گرداند. لذا بزرگان نسبت به رعایت این مطالب تذكّراتی می‌دادند.

 یكی اینكه می‌فرمودند باید در این دو ماه منازل خودتان را، و همین‌طور دفتر خودتان را، كسی كه دفتر دارد، كسی كه مطبّ دارد، كسی كه جایی دارد، به اصطلاح برای كارش، همان‌جا را از حالت طبیعی و یكنواخت گذشته دربیاورد و حالت عزا به خودش بگیرد. نمی‌گویم همه را سیاه‌پوش كند، خب غلط است. نه، تا آن حدودی كه فردی كه وارد می‌شود احساس كند كه این با سابق و با روزهای گذشته و با ماه‌های گذشته تفاوت كرده است. بالأخره انسان باید یك جوری نشان بدهد دیگر، ارتباط خودش را باید نشان بدهد با اهل‌بیت، با این قضایا باید نشان بدهد.

 و از مصرف كردن آجیل‌ها و شیرینی‌ها در این دو ماه، خود بزرگان خودداری می‌كردند و حتّی اگر كسی برای آنها هدیه می‌آورد، مثلا گزی برایشان هدیه می‌آورد، اینها پس می‌فرستادند و برخورد می‌كردند و می‌فرمودند اگر مادر یا پدر خودت از دنیا می‌رفت هم برای دیگران هدیه می‌بردی؟ یا اگر كسی برای تو می‌آورد می‌پذیرفتی؟ به تو برنمی‌خورد؟ این‌ها همه دستوراتی است كه باید ما به آن دستورات ملتزم باشیم.

 بنابراین، آنچه كه راجع به این قضایا و مطالب و جریانات می‌شود در یك عبارت آن را قرار داد، آن این است كه این جریان كربلا و واقعه عاشورا یك نعمت الهی است، كه به این صورت برای بیدارباش ما و برای هشیارباش ما، پدید آمده و این جریان در طول تاریخ استمرار دارد.