مراد از احیای مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام

چرا این نبوده الآن شده؟! عین این جریان كربلاست! ببینید چه‌قدر ما یاد اینها را می‌كنیم؟ چقدر یاد حضرت علی اكبر را می‌كنیم؟ چقدر یاد حضرت اباالفضل را می‌كنیم؟ هر قدمش برای ما یك درس است. هر قدم!

واقعا عجیب است، واقعا عجیب است. آدم برود در این كلمات آنها، در آن تاریخ، در این سیره، بیاید نكات را دربیاورد، آن بزنگاه‌ها را دربیاورد. چرا حضرت اباالفضل این‌طور بود؟ چرا با برادرش این‌طور صحبت می‌كرد؟ چرا صبر كرد تا سه تا برادرش شهید بشوند و ایستاد و نگاه كرد؟ این چه قضیه ای است؟ این چه اهتمامی است؟ این چه رحمتی است؟ این چه عِرقی است؟ این چه مسئولیتی است؟ این چه مسئولیتی است؟ واقعا عجیب است! واقعا عجیب است! كه هركدام از این برادران حضرت اباالفضل كه شهید می‌شدند، یك نفس راحت می‌كشید كه هی عجب! الحمدللّه این هم كارش درست شد. یك نفس راحت می‌كشید! همه‌اش در اضطراب است: نكند شیطان بیاید گول بزند! نكند شیطان بیاید یك دفعه وسوسه ایجاد كند!

قضیه چیست؟! می‌بینید؟! وقتی هر سه تا شهید می‌شوند، می‌گوید الحمدللّه! كارشان درست شد، مسئله تمام شد.

اینها چیزهایی است كه باید به آن فكر كرد. شما خیال می‌كنید قضیه عاشورا یك قضیه ساده است؟ یك دوران برنامه سلوكی در یك داستان عاشورا! هیچ‌كس دیگر نیازی به چیزی ندارد، همین‌قدر بیاید برنامه امام حسین و رفتار و روش و اصحاب و اینها را یك مطالعه عمیق بكند، یك تأمّل عمیق بكند كافی است! كافی است! نیاز به چیز دیگر ندارد!

و دیگران هم هرچه آمدند از سر همین سفره آمدند پخش كردند، از همین جا آمدند ... آن عطوفتی كه از بزرگان ما می‌دیدیم از همین اباالفضل عباس گرفته‌اند! آن اهتمامی كه می‌دیدیم كه می‌گفتند من به كمتر از سلمان اكتفا نمی‌كنم، از كجا آوردند؟ از اینجا گرفتند! از خودشان كه نیاوردند! اینها را از اینجا آوردند. خلاصه خیلی قضیه هست.