مراد از احیای مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام

یكی اینكه می‌فرمودند باید در این دو ماه منازل خودتان را، و همین‌طور دفتر خودتان را، كسی كه دفتر دارد، كسی كه مطبّ دارد، كسی كه جایی دارد، به اصطلاح برای كارش، همان‌جا را از حالت طبیعی و یكنواخت گذشته دربیاورد و حالت عزا به خودش بگیرد. نمی‌گویم همه را سیاه‌پوش كند، خب غلط است. نه، تا آن حدودی كه فردی كه وارد می‌شود احساس كند كه این با سابق و با روزهای گذشته و با ماه‌های گذشته تفاوت كرده است. بالأخره انسان باید یك جوری نشان بدهد دیگر، ارتباط خودش را باید نشان بدهد با اهل‌بیت، با این قضایا باید نشان بدهد.

و از مصرف كردن آجیل‌ها و شیرینی‌ها در این دو ماه، خود بزرگان خودداری می‌كردند و حتّی اگر كسی برای آنها هدیه می‌آورد، مثلا گزی برایشان هدیه می‌آورد، اینها پس می‌فرستادند و برخورد می‌كردند و می‌فرمودند اگر مادر یا پدر خودت از دنیا می‌رفت هم برای دیگران هدیه می‌بردی؟ یا اگر كسی برای تو می‌آورد می‌پذیرفتی؟ به تو برنمی‌خورد؟ این‌ها همه دستوراتی است كه باید ما به آن دستورات ملتزم باشیم.

بنابراین، آنچه كه راجع به این قضایا و مطالب و جریانات می‌شود در یك عبارت آن را قرار داد، آن این است كه این جریان كربلا و واقعه عاشورا یك نعمت الهی است، كه به این صورت برای بیدارباش ما و برای هشیارباش ما، پدید آمده و این جریان در طول تاریخ استمرار دارد.

و به هر كیفیت كه از این جریان استفاده می‌شود، خودمان بیشتر بهره می‌بریم. خودمان از این مسئله استفاده می‌كنیم. در مجالس سیدالشّهداء مرحوم آقا می‌فرمودند كه مجلس صبح، یك خاصیتی دارد كه مجلس بعد از ظهر و شب ندارد، نه اینكه آنها خاصیت و فایده ندارند، چرا! ولی خصوص مجلس صبح یك خصوصیتی دارد. اگر شما پنج ساعت هم یك مجلس در شب را شركت كنید، چند نفر هم بخوانند و دو تا هم منبری و یك ساعت هم سینه بزنی، به اندازه نیم ساعت درك كردن مجلس صبح نیست. این یك خصوصیتی دارد.