اهمیّت و آثار روزه در تکامل انسان

نه آقا! ما فلان مجلس بودیم، آقا راجع به این قضیه از شما این را می‌گفتند، فلان می‌كردند، چه‌می‌گفتند ...

خب این حال آدم را می‌آید می‌گیرد، خراب می‌كند. حالا بعضی‌ها هم غرض ندارندها، خیال می‌كنند دل‌سوزی و این‌هاست. چرا؟ همین چند روز پیش بود، در منزل بودیم یك بنده خدایی آمد و راجع به یك قضیه‌ای و خب قضیه بی‌ربطی هم بود و وقوع خارجی هم نداشت: كه این و این و این راجع به شما یك همچنین مطالبی و یك همچنین مسائلی گفته اند. خب، اتفاقا حتی مربوط به یكی از بستگان بود و خب خیلی مسئله، موجب تكدّر و این‌ها بود، ولی من از این قضیه بیشتر ناراحت شدم، بیش از آن‌چه كه راجع به این كه یك مسئله بی‌ربطی به انسان نسبت بدهند، چرا این قضیه حالا به گوش ما رسیده؟ حالا اگر نمی‌رسید بهتر بود! آدم نسبت به افراد خب یك ذهنیتی دارد، خب آن ذهنیت بود دیگر! حالا دوباره آن ذهنیتی كه دارد، یك چیز دیگر هم رویش اضافه شد، یك چیز دیگر هم رویش آمد، در حالتی كه نه نفع دنیوی برای ما دارد اطلاع بر این، و نه نفع اخروی. حالا آن آمده روی ذهنیت خودش، یك حرفی زده، و یك غلطی كرده، خب كرده كه كرده دیگر! حالا آدم بیاید این را بشنود، چه نفعی دارد؟

ما نباید این دو روز دنیا را به این مطالب بگذرانیم، خیلی كار داریم! درد زیاد داریم. بیچارگی خیلی زیاد داریم، ضعف خیلی زیاد داریم، عقب افتادگی خیلی داریم. مجال نداریم كه حالا بلند شویم بیاییم، به این كه در این دنیا آن پشت سر ما چه گفت، این جلوی روی ما چه گفت، بپردازیم این مطالب، دست و بال ما را می‌بندد، مگر چقدر دیگر از عمر ما باقی مانده؟

این‌ها مسائلی است كه بزرگان روی این مطالب تأكید می‌كردندها! و هركس به هر اندازه رعایت كند، نفعش را خودش می‌برد، نفعش را خودش برده، فایده‌اش را خودش برده. قطعا بدانید نمازی كه شما می‌خوانید بعد از شنیدن این مطلب، با نمازی كه قبل از شنیدن بود، تفاوت می‌كند؛ خب اثرش را گذاشت دیگر! آن اثر تخریبی خودش را گذاشت. خب چرا انسان حالا بشنود؟ درست؟