إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

ایشان به آنها یك دستوری می‌دادند، می‌رفت و عمل می‌كرد و خلاف توقعش از آب در می‌آمد با خود می‌گفتند: ا؟! ما كه رفتیم با حضرت آقا مشورت كردیم! ما كه رفتیم با ایشان مطلب را در میان گذاشتیم، پس چرا این‌طوری شد؟

آقا عمداً گفته این كار را بكن! مگر همیشه حلواست؟ مگر همیشه برنج زعفرانی است؟ مگر همیشه خنده و ابتسام و التذاذ نفس است؟ نخیر!

طرف آمده بود به من گفته بود: رفتم پیش فلان شخص اتفاقاً از ارحام نسبی ایشان هم بود به من گفته‌اند این كار را بكن، ولی من اصلا انجام نمی‌دهم.

گفتم: خب چرا انجام نمی‌دهی؟

بَه! من بیایم انجام بدهم؟ من این همه زحمت كشیده‌ام، سال‌های سال زحمت كشیده‌ام، با یك دستور فلانی تمام زحمات من نقش بر آب می‌شود!

گفتم: عجب! پس چرا شما بیخود خود را معطّل كرده‌اید؟ خلاصه اینجا برای چه مانده‌اید؟ شما كه فهمت بهتر از آقاست! تشخیصت بهتر از آقاست!

سال‌های سال روی زن و بچه‌ام زحمت كشیده‌ام، حالا فلانی با یك دستور تمام زحمات این سالیان را می‌خواهد به باد بدهد!

گوش ندادی؟ حالا بخور! حالا بخور!

مگر انسان پیش استاد می‌رود، باید استاد بر طبق سلیقه آدم به انسان امر و نهی كند؟ كی گفته؟ اگر بخواهد به طبق سلیقه باشد، خب این شخص جایش را عوض كند! این شخص برود اینجا و استاد برود آنجا دیگر! وقتی می‌گوید این كار را بكن، یعنی انجام این كار به صلاح توست. تو گیر داری، خیال می‌كنی الآن در این موقعیت هستی آرامی، ولی این آرامش برای تو توقف است، ركود است، سكون است، عدم حركت است و پوسیدن و از بین رفتن است. می‌خواهی به حركت بیفتی، باید تلنگر بخوری؛ باید گوشَت گرفته بشود. تلنگر درد دارد، گوش گرفتن درد دارد، درست؟ اما توی مسكین نمی‌فهمی! خیال می‌كنی: نه، من در مسائل خانوادگی از فلانی نظرم صائب‌تر است!

به به! كجای كاری بابا؟ برو! برو تجربه‌ات را انجام بده!