عدم امکان توصیف مقام و مرتبه اولیاء الهی

امام سجّاد علیه السلام نشسته بودند و با افراد راجع به این صحبت می‌كردند كه اگر شخصی فوت و مرگ فجأةً و دفعی، پیدا كند، این شخص اگر مؤمن باشد، به حسناتش اضافه می‌كنند و خداوند می‌خواهد به این شخص لطفی بكند و ارتقایی برای این ایجاد بكند. لذا وقتی كه می‌رود، مدام به افرادی كه او را تشییع می‌كنند، می‌گوید: زودتر مرا ببرید! زودتر من را ببرید و به قبر بگذارید؛ چون دارد می‌بیند. ولی اگر فرد، فرد منافقی باشد، كافری باشد، این باعث غضب و تأسّف او از ناحیه پروردگار خواهد بود؛ و وقتی دارند او را تشییع می‌كنند، هِی صدا می‌زند كه: نكنید! نبرید! نگه دارید! دست نگه دارید!

یكی آنجا بود و شروع كرد مسخره كردن و دست انداختن حضرت و بقیه هم خندیدند. گفت: خب پس این خودش را پایین بیاندازد و نگذارد او را ببرند دیگر، این كه دیگر داد و بی‌داد ندارد! این خودش كه دارد به مردم می‌گوید پس می‌تواند نگذارد دیگر. یك خرده هم افرادی كه دور آنجا نشسته بودند هم خب با آن شخص همراهی كردند.

حضرت فرمودند: اگر این كلامت را از روی تمسخر گفتی، خداوند تو را به همین بلیه مبتلا كند. چهل روز نگذشت كه آن شخص دچار مرگ فجأه شد و همان‌طوری كه حضرت فرمودند، به همان كیفیت و به همان وضعیت، انجام شد.

حالا امام علیه السلام یا یك ولی خدا، اگر یك مطلب و یا یك قضیه‌ای را بگویند، ما چه حالتی را باید نسبت به این مطلب داشته باشیم؟ چگونه باید با این قضیه برخورد كنیم؟ امام علیه السلام، در یك مرتبه‌ای هست كه به فرمایش امام رضا علیه السلام، اصلًا اوهامِ عقول، نمی‌تواند به آنجا برسد و آنجا را درك بكند. البته شاید اینكه حضرت در اینجا می‌فرمایند، اشاره به همان مطلبی باشد كه: اصلًا در یك موقفی قرار دارند این اولیاء الهی، كه قابل درك نیست. یك روایتی است الآن یادم آمد از امام هادی علیه السلام به فتح بن یزید جرجانی، در یك مسیری كه در خدمت آن حضرت بود، ظاهراً از مكّه برمی‌گشتند، از حجّ برمی‌گشتند، یا در راه حج بودند؛ كه امام علیه السلام به فتح می‌فرماید: «خداوند أعلی و أجل از این است كه به وصف آید، و قابل توصیف نیست، و خودِ او می‌تواند خود را توصیف كند و غیر او نمی‌تواند؛ سُبْحانَ اللَه عَمَّا يَصِفُونَ‌¹؛ هیچ كس نمی‌تواند او را توصیف كند. همین‌طور، رسول او و پیامبر او هم، أعلی و أجلّ از این است كه به وصف درآید.»