اولیاء الهی مظهر تام اسماء کلیه الهی

 باید داشته باشد؟ خب برویم روی این قضیه یك خرده فكر كنیم دیگر. یك خرده فكر كنیم ببینیم كه این چه می‌تواند باشد؟ از آن طرف هم خب مسائل خوشحال كننده‌اش هم هست برای آن‌هایی كه به آن مراتب بالا می‌رسند. ولی از این طرفش هم نگاه كنیم.

 این‌هایی كه درمی‌آیند می‌گویند: ا! هنر نكرده‌اند، این‌ها كه نمی‌شود اسوه باشند، همینطوری دارند دیگر. هنر نیست! هنر نیست؟ یك دانه‌اش را نمی‌توانی تحمل كنی! یك دانه‌اش را! نمی‌توانی تحمل كنی. یكبار بچه‌ات بیاید خلاف بكند، بچه كه هیچ، یكبار رفیقت ببینی خلاف كرده، فكرت را نمی‌گیرد؟ شب خوابت می‌برد؟ هان؟ همه‌اش در فكرش نیستی؟ خب ولش كن دیگر ...،

 اگر می‌خواهی برسی باید این كار را انجام بدهی، اگر می‌خواهی به اینجا برسی، باید این كار را انجام بدهی، ولی خدا، این است، حالا فهمیدید؟

 ولی خدا به مرتبه‌ای می‌رسد كه نفس او می‌شود نفس امام علیه السلام و این ولی خدا، فعلش می‌شود حجیت ذاتی. خب، اگر ما حالا بیاییم اعتراف كنیم و بگوییم كه امام یا معصومین، این‌ها از نقطه نظر مظهریت اسماء و صفات، در یك مرتبه جامعیتی هستند؛ ولی اولیاء خدا لازم نیست در آن مرتبه باشند چه؟ چون بعضی‌ها می‌گویند دیگر، از این اشكالات كشكی، همینطوری هر چی از دهنشان در می‌آید، می‌گویند كه امام، چون مظهریت تمام اسماء را دارد او می‌تواند امر و نهی بكند و اشكالی هم ندارد. امر به هلاكت هم بكند، اشكال ندارد. امر به إهلاك هم بكند اشكال ندارد، چرا؟ چون امام مستجمع همه اسماء و صفات الهی است و وقتی مستجمع باشد از همه منظرها و از همه اسماء احاطه كلی بر انسان دارد، و به واسطه این احاطه كلی، می‌تواند امر و نهی كند. ولی یك ولی خدا ممكن است در دو اسم از اسماء الهی، یا مثلا در سه اسم از اسماء الهی ظهور پیدا كرده باشد، پس بنابراین او نمی‌تواند.